Αυστραλία: Μέγας Ωκεάνιος Δρόμος

Κάθε φορά που προτείνω έναν προορισμό έχω αγωνία: Άραγε θα αρέσει στους αναγνώστες; Είναι, βλέπετε, τόσο δύσκολη η περίοδος που διανύουμε ώστε ακόμα και τα όνειρα για πολλούς είναι πολυτέλεια.

Όμως είναι πολλοί και εκείνοι που μου γράφουν ότι αφού δεν μπορούν να ταξιδέψουν περιμένουν πώς και πώς τα ταξίδια μας στο «Βήμα» για να ξεχαστούν, και μάλιστα σε μέρη που πλέον είναι δύσκολο να επισκεφθείς.

Με αυτές τις σκέψεις διαλέξαμε τον Μεγάλο Ωκεάνιο Δρόμο. Μια διαδρομή 240 χιλιομέτρων έξω από τη Μελβούρνη της Αυστραλίας, παράλληλα στην πιο εντυπωσιακή ακτογραμμή του κόσμου! Έναν δρόμο με θέα απ’ τη μια τις καταπράσινες πλαγιές των βουνών της οροσειράς Ατγουι με τα δάση βροχής, και απ’ την άλλη με υπέροχες δραματικές εικόνες από απόκρημνα βράχια που χτυπούν θεόρατα αφηνιασμένα κύματα και παράξενους βραχώδεις σχηματισμούς να ξεπροβάλλουν μέσα στη θάλασσα, αλλά και ήρεμες ξανθές αμμώδεις παραλίες, μικρά ψαροχώρια και χαριτωμένες πόλεις με ευγενικούς κατοίκους που σέβονται και αγαπούν τον τόπο τους.

Εδώ μνημεία, αξιοθέατα και έργα τέχνης είναι ένα: και αυτό είναι η Φύση. Διαδρομές στα δάση μαζί με ντροπαλά κοάλα και καγκουρό, πρωινό ξύπνημα για την παρατήρηση πουλιών, πικνίκ στους καταρράκτες, ψάρεμα, σέρφινγκ στην κόψη του κύματος και ιστορίες για ατρόμητους καπεταναίους, σούρουπο με φεγγαρόφωτο με τους πιγκουίνους, νόστιμα αγροτικά προϊόντα από τις φάρμες με τα σπιτικά τυριά, τα φρεσκοκομμένα μούρα και τα περίφημα κρασιά από τους αμπελώνες, είναι ό,τι θα πάρεις απ’ αυτόν τον τόπο. 

Η κατασκευή του Μεγάλου Ωκεάνιου ∆ρόµου

Ο µεγαλύτερος δρόµος-µνηµείο πολέµου του κόσµου εκτείνεται κατά µήκος της Νότιας Ανατολικής Ακτής της Αυστραλίας, µεταξύ των πόλεων της Πολιτείας Βικτόρια, Τζιλόνγκ, Λορν και Γουάρναµπουλ. Ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1918 και ολοκληρώθηκε στις 26 Νοεµβρίου του 1932. Στην κατασκευή του έλαβαν µέρος 3.000 εργάτες - βετεράνοι του πολέµου. Ήταν ένας τρόπος για να βρουν εργασία οι στρατιώτες που γύρισαν από τον πόλεµο αλλά ταυτόχρονα να τιµηθούν οι πεσόντες του Α’ Παγκοσµίου Πολέµου.

Το πρώτο τµήµα που ένωνε τη Λορν µε το ανατολικό κοµµάτι τέλειωσε το 1922 και στη συνέχεια κατασκευάστηκε το επόµενο συνδέοντας τη Λορν µε το Κέιπ Πάτον και τέλος µε το Απόλο Μπέι. Με αυτόν τον δρόµο βγήκαν από τον αποκλεισµό η Λορν και οι άλλες παράκτιες πόλεις, για τις οποίες ως τότε ο διά θαλάσσης ήταν ο ευκολότερος τρόπος προσέγγισης.

Η διαδροµή των 240 χιλιοµέτρων ξεκινάει από τη Μελβούρνη και περνάει από το Τζιλόνγκ (56 χλµ.), µε πρώτη πόλη του Μεγάλου Ωκεάνιου ∆ρόµου το Τόρκι, ύστερα από 40 χλµ. Στη συνέχεια θα περάσουµε από Μπελς Μπιτς, Ανγκλσι, Λορν, Κέιπ Πάτον και Απόλο Μπέι. Μετά θα αφήσουµε για λίγο τον ωκεανό ως τους βραχώδεις 12 Απόστολους, και µετά το Πορτ Κάµπελ θα πάρουµε τον δρόµο της επιστροφής.

Ο Μέγας Ωκεάνιος ∆ρόµος τελειώνει στο σηµείο που ενώνεται µε τον Πρίνσες Χαϊγουέι, 12 χλµ. ανατολικά του Γουάρναµπουλ, ενός παλιού λιµανιού φαλαινοθηρικών σκαφών, όπου τους χειµωνιάτικους µήνες (Μάιος ως Οκτώβριος) έρχονται αρκετοί για να δουν τις φάλαινες – οι οποίες τώρα πλέον προστατεύονται - µαζί µε τα µικρά τους.

Στο Εθνικό Πάρκο Ατγουι

Αρχαία δάση βροχής με ψηλά δέντρα, βουνίσια φράξα, τεράστιες φτέρες και μύρτιλλα, καταρράκτες όπως οι Τρίπλετ Φολς, Στίβενσονς Φολς, Χοουπτάουν Φολς, που γίνονται εντυπωσιακοί μετά τις βροχοπτώσεις και απόκρημνα βράχια στις ακτές, το Εθνικό Πάρκο καταλαμβάνει 103.000 εκτάρια.

Περιλαμβάνει ακόμα χώρο κατασκήνωσης με σηματοδοτημένες περιπατητικές διαδρομές όπου θα συναντήσετε πουλιά, παπαγάλους, σπίνους και ίσως κάποιο κοάλα ή μικρό καγκουρό. Περιλαμβάνονται επίσης μικρές αγροτικές κωμοπόλεις με έμφαση στην κτηνοτροφία και στις βιολογικές καλλιέργειες και πρόσβαση στις παραλίες.

Τόρκι - «Η κόψη του κύµατος»

Απέχοντας 96 χλµ. νοτιοδυτικά της Μελβούρνης, το Τόρκι είναι ο πρώτος σταθµός στον Μεγάλο Ωκεάνιο ∆ρόµο και δηµοφιλές παραθεριστικό κέντρο από τα τέλη του 19ου αιώνα. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι έφθασαν στις αρχές του 19ου αιώνα, εκτοπίζοντας τους αυτόχθονες Γουαθαουρούνγκ, και η πόλη ονοµάστηκε Τόρκι εις ανάµνηση του οµώνυµου, επίσης δηµοφιλούς παραθεριστικού κέντρου του Ντεβονσάιρ της Αγγλίας.

Σήµερα το Τόρκι ανήκει στη βιοµηχανία του σερφ, όπου µεγάλες εταιρείες έχουν εργοστάσια αλλά και πολλά καταστήµατα στην πόλη, και επίσης λειτουργούν αρκετές σχολές όπου παραδίδονται µαθήµατα. ∆ίπλα από το Κέντρο Επισκεπτών βρίσκεται το Surfworld Australia Surfing Museum για τους φανατικούς του αθλήµατος. Κορυφαίο «αξιοθέατο» οι παραλίες της πόλης: η Φίσερµανς Μπιτς και η Μπακ Μπιτς, που διαθέτει και ναυαγοσώστες τους καλοκαιρινούς µήνες, προσφέρονται κυρίως για οικογένειες.

Η διάδοση του σέρφινγκ έκανε διάσηµο το Τόρκι και πέρα από την Αυστραλία. Όσοι είχατε δει την ταινία του 1991 «Η κόψη του κύµατος» («Point Break») µε τους Κιάνου Ριβς και Πάτρικ Σουέιζ σίγουρα θα θυµάστε την καταπληκτική παραλία µε τα µεγάλα κύµατα. Πρόκειται για την Μπελς Μπιτς, τη διασηµότερη ίσως παραλία των σέρφερ, όπου πανύψηλα βράχια αποτελούν το φόντο των ψηλών κυµάτων της παραλίας. Εδώ διοργανώνεται και το «Bell’s Easter Classic», µία από τις κορυφαίες εκδηλώσεις των σέρφερ ανά τον κόσµο.

Στο Τόρκι διοργανώνονται πολλές αθλητικές εκδηλώσεις, όπως το «Australian Strongman Triathlon», ενώ το Torquay Surf Life Saving Club αναγνωρίζεται ως ένα από τα καλύτερα της χώρας και µαζί µε το Jan Juc Surf Life Saving Club διοργανώνει πολλούς διαγωνισµούς. Και αν πάλι δεν ενδιαφέρεστε για σέρφινγκ, στο Tiger Moth World Adventure Park µπορείτε να διασκεδάσετε µαζί µε τα παιδιά σας µε κανό και διάφορα θεάµατα.

Λορν - «Τόπος ιδιαίτερης σηµασίας και φυσικού κάλλους»

Μεταξύ των οροσειρών Ατγουι και του κόλπου Λούτιτ βρίσκεται η πόλη Λορν – η διασηµότερη του Μεγάλου Ωκεάνιου ∆ρόµου, µε πληθυσµό 1.000 κατοίκων. Ήταν η πρώτη περιοχή που χαρακτηρίστηκε από την κυβέρνηση της Βικτόρια ως «τόπος ιδιαίτερης σηµασίας και φυσικού κάλλους» πριν από εκατό χρόνια, αναφερόµενη κυρίως στο δάσος Ανγκαχουκ-Λορν. Μεταξύ Ανγκλσι και Λορν βρίσκεται το «Angahook – Lorne State Park» µε έκταση 22.000 εκτάρια και 7 χώρους κάµπινγκ αλλά και αρκετές διαδροµές στη φύση που βρίθει άγριας ζωής.

Η φυλή Γκαντουµπανούντ ή «άνθρωποι του βασιλιά Παπαγάλου», του Ακρωτηρίου Ατγουι, ήταν οι κάτοικοι της περιοχής προτού οι Ευρωπαίοι αρχίσουν να µετακινούνται στα µέσα του 1850 γύρω από τη Λορν. Πρώτος ήταν ο Γουίλιαµ Λίντσεϊ που εγκαταστάθηκε στα 1849.

Τότε η Λορν αποκαλούνταν Λούτιτ Μπέι προς τιµήν του καπετάνιου Λούτιτ που βοήθησε να µεταφερθεί το φορτίο ξυλείας από ένα ναυαγισµένο παλιό πλοίο στην περιοχή, το 1841. Άλλαξε όµως το όνοµά της σε Λορν, µετά τον γάµο του Μαρκησίου της Λορν της Σκωτίας µε την κόρη της Βασίλισσας Βικτωρίας το 1870. Φανταστείτε πώς µπορεί να ήταν η Λορν κατά τη δεκαετία του 1860, όταν οι επισκέπτες έφταναν µετά από µακρύ, κουραστικό ταξίδι µε τα κάρα από τις οροσειρές του Ατγουι, για να καταλύσουν για παραθερισµό στα ξενοδοχεία της πόλης.

Το 1891 επισκέφθηκε την περιοχή και ο Κίπλινγκ όπου εκεί εµπνεύστηκε τη συλλογή ποιηµάτων «Λουλούδια». Με το άνοιγµα του Μεγάλου Ωκεάνιου ∆ρόµου η πόλη γνώρισε τον τουρισµό. Στη δεκαετία του ‘50 έγινε ένα δηµοφιλές τουριστικό θέρετρο κυρίως για κατασκηνωτές, ενώ άνοιξαν σιγά-σιγά και οι πρώτες πανσιόν. Σήµερα είναι το κυριότερο παραθεριστικό κέντρο και η πιο µοντέρνα πόλη της περιοχής, µε άριστη τουριστική υποδοµή µε αρκετά ξενοδοχεία και ξενώνες.

Ο κεντρικός δρόµος της Λορν προσφέρει εστιατόρια, καφέ, µπαρ, µικρές πανσιόν, ενώ οι παραλίες είναι διάσηµες για την ξανθιά άµµο και τα ψηλά κύµατα για τους σέρφερ. Η πόλη διαθέτει επίσης πολλά σηµεία για πικνίκ ή µπάρµπεκιου, και έναν µεγάλο κατασκηνωτικό χώρο. Οι παραθεριστές προτιµούν κυρίως το σέρφινγκ και την πεζοπορία στα γύρω βουνά. Σηµατοδοτηµένες διαδροµές οδηγούν στους καταρράκτες Ερκσιν και ψηλά στο πανόραµα της γύρω περιοχής.

Την παραµονή Πρωτοχρονιάς διοργανώνεται η γιορτή Fall’s Festival, µε µια µεγάλη συναυλία στους καταρράκτες Ερκσιν, όπου φιλοξενούνται κάποια από τα µεγαλύτερα ονόµατα της ροκ µουσικής όπως ο Iggy Pop, και συγκεντρώνονται πάνω από 13.000 θεατές. Επίσης κάθε Ιανουάριο διοργανώνεται ο µεγαλύτερος αγώνας κολύµβησης του κόσµου σε ωκεανό, σύµφωνα µε το Βιβλίο Γκίνες, µε 4.000 συµµετοχές και 20.000 θεατές.

Οι ∆ώδεκα Απόστολοι της Ακτής των Ναυαγίων

Μια σειρά από τεράστιους βραχώδεις σχηματισμούς που ξεπροβάλλουν μέσα από τα κύματα της θάλασσας ονομάστηκαν Δώδεκα Απόστολοι. Από αυτούς θα μετρήσετε οκτώ πελώριους βραχώδεις στύλους με ύψος πάνω από 60 μέτρα.

Τα ψηλά βράχια από ασβεστόλιθο χρειάστηκαν 20 εκατομμύρια χρόνια για να σμιλευτούν από τους ανέμους που «έσκαψαν» σπηλιές, οι οποίες έμειναν αψίδες όταν κατέρρευσε ο βράχος και στέκονται σε ύψος 45 μέτρων αποκομμένες από την ακτή. Οι άνεμοι λυσσομανούν ανελέητα και περπατώντας στο οργανωμένο μονοπάτι πάνω από τα βράχια της ακτής θα πρέπει να κρατιέστε δυνατά για να μη σας πάρει – κυριολεκτικά – ο αέρας. Εκεί κοντά και η παραλία Γκίμπσον με τα 86 σκαλιά και τους 70 μέτρων κάθετους βράχους.

Στο παραθαλάσσιο Ανγκλσι

Μετά την Μπελς Μπιτς, η µικρή παραθαλάσσια πόλη Ανγκλσι είναι επίσης ένα δηµοφιλές τουριστικό θέρετρο και απέχει 16 χλµ. από το Τόρκι. Μπορεί οι κάτοικοι να φτάνουν µόλις τους 2.500, όµως τους καλοκαιρινούς µήνες οι επισκέπτες ξεπερνούν τους 8.000.

Στο Ανγκλσι τα όµορφα παλιά σπίτια όπου φύλασσαν τις ψαρόβαρκες συνυπάρχουν µε τις καινούργιες µικρές πανσιόν, τα καφέ, τα εστιατόρια και τα χαριτωµένα καταστήµατα. Θα κολυµπήσετε σε οικογενειακές παραλίες µε κατασκηνωτικούς χώρους γύρω από τον οικισµό. Θα ψαρέψετε, θα σερφάρετε ή απλά θα λιαστείτε στην άµµο.

Η πιο διάσηµη παραλία βρίσκεται µεταξύ του ποταµού Ανγκλσι και του Πόιντ Ροαντνάιτ, ενώ όλες οι παραλίες επιβλέπονται από το Anglesea Surf Lifesaving club που χρονολογείται από το 1952. Γύρω από την πόλη οι λόφοι είναι καταπράσινοι µε πυκνό πευκοδάσος και 700 είδη φυτών, ενώ έχουν καταγραφεί στην περιοχή 100 είδη άγριας ορχιδέας που µερικές ευδοκιµούν µόνο στην περιοχή του Ανγκλσι.

Στο δάσος θα συναντήσετε µικρά και µεγάλα καγκουρό, πολλά είδη πουλιών, κοάλα, κ.ά. Τα πιο θαρραλέα καγκουρό απαντώνται στις εγκαταστάσεις του γηπέδου γκολφ του Ανγκλσι που εξοικειωµένα µε τους ανθρώπους κυλιούνται στο γρασίδι ανάµεσα στους παίκτες.

Το παλιό ψαροχώρι Απόλο Μπέι

Στην ανατολική πλευρά του Ακρωτηρίου Ατγουι, κατά µήκος της εκβολής του ποταµού Μπάρχαµ και στη σκιά της οροσειράς Ατγουι, το Απόλο Μπέι µε 1.800 κατοίκους, απέχει 40 χλµ. από τη Λορν. Ο στενός δρόµος, είναι το θεαµατικότερο κοµµάτι του Μεγάλου Ωκεάνιου ∆ρόµου και ελίσσεται σε κολπίσκους και πελώρια βράχια µε απότοµες στροφές µέχρι να φτάσει στο δηµοφιλές παλιό ψαροχώρι. Με το άνοιγµα του Μεγάλου Ωκεάνιου ∆ρόµου, η πόλη κατάφερε να εµπορευτεί την πλούσια αλιεία και έγινε και παραθεριστικό κέντρο. Επιπλέον η υποθαλάσσια τοποθέτηση του πρώτου τηλεγράφου και τηλεφωνικού καλωδίου µε την Τασµανία, έκανε το Απόλο Μπέι και σηµαντικό κέντρο επικοινωνιών το 1936.

Στη δεκαετία του 1950 από το λιµάνι της πόλης µεταφερόταν η ξυλεία µέχρι το 1962 που ολοκληρώθηκε η κατασκευή της σιδηροδροµικής γραµµής. Σήµερα το Απόλο Μπέι µε τις αµέτρητες ψαρόβαρκες και το άφθονο φρέσκο ψάρι, προσελκύει οικογένειες που διαλέγουν τις µικρές ασφαλείς παραλίες για κολύµπι, κάνουν ιππασία, πεζοπορία µέχρι το Μάρινερς Λουκάουτ µε πανοραµική θέα στις ακτές και επτά καταρράκτες, καγιάκ ανάµεσα στις φώκιες, και εκδροµές για ψάρεµα για µικρούς και µεγάλους. Τα Σάββατα µε καλό καιρό ο δρόµος µπροστά στην προκυµαία γεµίζει από πάγκους ντόπιων παραγωγών που αραδιάζουν σπιτικές λιχουδιές και χειροτεχνήµατα. Από το κέντρο του Απόλο Μπέι, ελάχιστα λεπτά απέχουν τα πυκνά δάση βροχής του Εθνικού Πάρκου Ατγουι, µε ψηλούς ευκαλύπτους, γιγαντιαίες φτέρες και πλούσια χλωρίδα και πανίδα.

∆ιάσηµο είναι και το ετήσιο τριήµερο µουσικό φεστιβάλ που ξεκίνησε το 1993 και συγκεντρώνει καλλιτέχνες από όλον τον κόσµο αλλά και το «Great Ocean Sports Festival» κάθε Φλεβάρη, µε αγωνίσµατα κολύµβησης, κανό, καγιάκ και κωπηλασίας.

Αφήνοντας το Απόλο Μπέι ο δρόµος εισβάλλει και πάλι στη στεριά µέσα από τα βουνά της οροσειράς Ατγουι, µε τις καταπράσινες πλαγιές και τη θέα του ωκεανού από ψηλά ενώ για όσους αγαπούν την πεζοπορία υπάρχουν σηµατοδοτηµένα πεζοπορικά µονοπάτια. Στα 19 χλµ. µετά το Απόλο Μπέι, αν ακολουθήσετε τον φιδογυριστό χωµατόδροµο τριών χιλιοµέτρων θα φτάσετε στον φάρο του Ακρωτηρίου Ατγουι. Πρόκειται για τον παλαιότερο της χώρας, που κατασκευάστηκε το 1848 από καταδίκους µε τοπική πέτρα και λειτουργούσε ανελλιπώς µέχρι τον Γενάρη του 1994.

Το Ακρωτήριο Ατγουι ανακαλύφθηκε από τους Ευρωπαίους όταν ο Τζέιµς Γκραντ καταµέτρησε τις ακτές της Βικτόρια το 1800 πλέοντας µε το Lady Nelson. Τότε η γη ονοµαζόταν Κράµπρουκ, µια αβορίγινη λέξη για τον Αµµουδερό Τόπο, και γύρω στα 1877 οι Ευρωπαίοι τον µετονόµασαν σε Μίντλετον. Μετά από είκοσι χρόνια το όνοµα άλλαξε και πάλι σε Απόλο από τη γολέτα που κατέπλευσε ο Καπετάν Λούτιτ το 1845 και χρησιµοποίησε τον κόλπο ως καταφύγιο στο ταξίδι του µεταξύ Μελβούρνης και Γουάρναµπουλ.

Η ακτή των ναυαγίων και το Πορτ Κάµπελ

Πρόκειται για µια παραθαλάσσια λωρίδα, που είναι και το πιο φωτογραφηµένο κοµµάτι της διαδροµής, µε δραµατικές εικόνες από φαράγγια µε βράχια και άγρια κύµατα. Η ακτογραµµή µεταξύ του Κέιπ Ατγουεϊ ως το Πορτ Φέρι ήταν πάντα ένα επικίνδυνο κοµµάτι για τα πλοία λόγω των πολλών κρυµµένων υφάλων και της πυκνής οµίχλης.

Μέσα σε σαράντα χρόνια συνέβησαν τουλάχιστον 80 ναυάγια. Το «Falls of Halladale», ένα µπάρκο από τη Γλασκόβη, ναυάγησε το 1908 στο ταξίδι του από τη Νέα Υόρκη στη Μελβούρνη χωρίς ανθρώπινες απώλειες, σφηνώνοντας σε έναν ύφαλο για κάµποσους µήνες µε τα πανιά ανοιχτά. Γνωστά επίσης ναυάγια είναι του «La Bella» το 1905 και του Newfield το 1892. Ωστόσο το πιο διάσηµο είναι του κλίπερ «Loch Ard» τον Ιούνιο του 1878. Μόνο δύο άτοµα επέζησαν από τα 53 που επέβαιναν στο πλοίο: η 18χρονη Εύα Καρµάικλ και ο συνοµήλικός της µαθητευόµενος ναύτης Τοµ Πιρς που την έσωσε. Η νεαρή Ιρλανδέζα, γόνος πλούσιας αριστοκρατικής οικογένειας, έχασε τους γονείς και τα πέντε αδέλφια της στο ναυάγιο. Η λαϊκή φαντασία την ήθελε ροµαντικό ζευγάρι µε τον νεαρό σωτήρα της. Ωστόσο εκείνη γύρισε πίσω στην Ιρλανδία και ο νεαρός συνέχισε να ταξιδεύει στα καράβια, ενώ γλίτωσε από δύο ακόµη ναυάγια.

Γύρω από το φαράγγι Λοχ Αρντ έχουν διαµορφωθεί µονοπάτια, ενώ µπορείτε να κατεβείτε στην παραλία του εφιαλτικού ναυαγίου από µια ξύλινη σκάλα και να δείτε από κοντά τη σπηλιά στην οποία οι δύο νέοι βρήκαν καταφύγιο µετά το ναυάγιο. Προσοχή στα κύµατα που τις περισσότερες φορές είναι πανύψηλα, ενώ σχεδόν πάντα ο αέρας φυσάει δαιµονισµένα.

∆υτικά του Πορτ Κάµπελ βρίσκονται οι σχηµατισµοί Αρτς και Λόντον Μπριτζ που κάποτε ενωµένοι σχηµάτιζαν γέφυρα µε τη στεριά. Το 1990 κατέρρευσαν και δύο τουρίστες που βρίσκονταν πάνω τους έπεσαν στη θάλασσα, από όπου αργότερα τους περισυνέλεξε ελικόπτερο. Τα βράδια µε φεγγάρι θα δείτε να µαζεύονται εκεί πιγκουίνοι.

Πρόσβαση

Η αεροπορική εταιρεία Emirates αυτή την περίοδο προσφέρει την καλύτερη τιμή μέσω Ντουμπάι και Σιγκαπούρης.

Λίγο ακριβότερη η Olymπc Air, όμως με μία μόνο στάση, στο Αμπου Ντάμπι.

Το αεροδρόμιο της Μελβούρνης απέχει 22 χλμ. από την πόλη, περίπου μισή ώρα από το κέντρο, όπου μπορείτε να φθάσετε με το Skybus, το οποίο έχει τακτά δρομολόγια όλο το εικοσιτετράωρο.

Τη διαδρομή στον Μεγάλο Ωκεάνιο Δρόμο μπορείτε να την πραγματοποιήσετε και αγοράζοντας μια ημερήσια εκδρομή από μεγάλα τουριστικά γραφεία, όπως το Gray Line ή το AATKings, όπου μπορείτε ακόμη να κλείσετε και διανυκτέρευση στις μικρές πόλεις.

Αρκετά γραφεία προσφέρουν δυνατότητα περιήγησης από ψηλά με ελικόπτερο, εφόσον το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες. Πληροφορίες θα πάρετε από τα Visitors Centers που υπάρχουν σχεδόν σε κάθε πόλη.

Διαμονή

Στη Λορν το «Grand Pacific Hotel» (www.grandpacific.com.au, 268 Mountjoy Parade, τηλ. +61-0-352891609), κτισμένο το 1879, ήταν το πρώτο ξενοδοχείο, και τότε η πρόσβαση ήταν μόνο από τη θάλασσα. Με καταπληκτική θέα στον ωκεανό, ξαναβρήκε την αίγλη του στα χέρια του καινούργιου ιδιοκτήτη, ενός αρχιτέκτονα από τη Μελβούρνη.

Επίσης στη Λορν, το «Cumberland Lorne Resort» (150 Mountjoy Parade, www.cumberlandlorneaccommodation.com.au), παραθαλάσσιο, από τα πιο ονομαστά στην περιοχή.

Στο Απόλο Μπέι, το «Seaview Motel» (www. seaviewmotel.com.au, 6 Thomson Street), απέχει 50 μέτρα από τη θάλασσα, και διαθέτει και οικογενειακά δωμάτια, καθώς και πλήρως εξοπλισμένα διαμερίσματα με κουζίνα και οικιακές συσκευές.

Στο Πορτ Κάμπελ, τα «Southern Ocean Villas» (www.southernoceanvillas.com) περιλαμβάνουν 20 πολυτελείς βίλες σχεδιασμένες και εξοπλισμένες σε μοντέρνο στυλ.

Στο Τόρκι, το «The Sands Golf Retreat» (www. thesandstorquay.com). Το συγκρότημα αποτελείται από δύο τριώροφα κτίσματα που συνδέονται μεταξύ τους, με θέα από το γειτονικό γήπεδο του γκολφ στις 18 τρύπες που σχεδίασε ο επαγγελματίας παίκτης του γκολφ Stuart Appleby. Πολύ φημισμένο το γκουρμέ εστιατόριο του συγκροτήματος, «Hanners».

Στο Τόρκι επίσης, το «Potter’s Inn B&B» (40 Bristol Road, τηλ. +61(0) 3 5261 4131) με δωμάτια που βλέπουν σε κήπο με οπωροφόρα δέντρα. Στο Γουόρναμπουλ, το πολύ ιδιαίτερο «Quamby Homested» (www.quambyhomestead.com.au, 3223 Caramut Road τηλ. +61(0) 3 5569 2395). Κτισμένη το 1888, η 70 εκταρίων παλιά αγροικία, όπου τα διαμερίσματα του προσωπικού μεταμορφώθηκαν σε ξενώνες για τους επισκέπτες. Εντυπωσιακός και ο τριών εκταρίων βοτανικός κήπος που σχεδίασε ο πρώην επιμελητής των Βοτανικών Κήπων της Μελβούρνης.

Φαγητό

Στα εύφορα λιβάδια της Πολιτείας της Βικτόρια, στην οποία ανήκει η περιοχή, εκτρέφονται αρνιά. Θα τα απολαύσετε μαγειρεμένα με διάφορους τρόπους, ανάλογα με τον σεφ κάθε εστιατορίου, μια και εκπροσωπούνται όλες οι κουζίνες της Γης!

Βεβαίως το ψάρι έχει και εδώ την τιμητική του, καθώς υπάρχει πλούσια παραγωγή, όπως και τα θαλασσινά – κυρίως μύδια.

Αν σας αρέσει το διαφορετικό, δοκιμάστε κρέας από καγκουρό , το οποίο λένε ότι έχει μια γλυκάδα.

Απολαύστε ακόμη τυριά από τοπικές φάρμες, ελιές, μαύρη τρούφα, μαύρα μούρα, νόστιμες φράουλες παραγωγής Ταζμανίας και μην παραλείψετε την περίφημη πάβλοβα από μαρέγκα και κρέμα με φρούτα του πάθους.

Φυσικά θα απολαύσετε τα διάσημα αυστραλέζικα κρασιά που συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα του κόσμου, από τους αμπελώνες που απλώνονται στην αρχή και στο τέλος του Μεγάλου Ωκεάνιου Δρόμου.

Επίσης η περιοχή της Μελβούρνης φημίζεται ότι διαθέτει τον καλύτερο εσπρέσο όλης της χώρας.

Στο Τόρκι, το «Imperial Rhino», είναι το πιο δημοφιλές εστιατόριο, με απλά ξύλινα τραπέζια και ασιατική κουζίνα.

Στη Λορν, μια ελληνική νότα, το δημοφιλές εστιατόριο «Kosta’s».

Στο Απόλο Μπέι, το «La Bimba» με νεανικούς θαμώνες, θέα στη θάλασσα και φαγητό με ασιατικές και μεσογειακές επιρροές.


Πηγή: tovima.gr

...

Φολέγανδρος

Δύο πράγματα γνωρίζουν, κυρίως, όσοι δεν έχουν πάει στη Φολέγανδρο: ότι έχει την ωραιότερη, ίσως, Χώρα των Κυκλάδων και ότι είναι νησί για επισκέπτες με μια σχετικά μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα. Όσοι τελικά από αυτούς κατορθώνουν να φτάσουν ως εδώ, διαπιστώνουν ότι η Φολέγανδρος είναι στην πραγματικότητα ένα μέρος μαγευτικό, έτσι κι αλλιώς για λίγους, καθώς οι υποδομές και η ήπια ανάπτυξή της δεν ξεπερνούν τα απολύτως απαραίτητα, έτσι ώστε να μην αλλοιωθεί η φυσιογνωμία της. Οι εμπειρίες, πάντως, που θα αποκομίσετε από το ταξίδι σας στη Φολέγανδρο θα είναι πραγματικά πλούσιες. Ο περίπατος στα πλακόστρωτα σοκάκια της Χώρας και τα στενά του Κάστρου, η ανάβαση στον βράχο της Παναγίας, με την απίστευτη θέα προς το Αιγαίο, το κολύμπι σε παραλίες σχεδόν ερημικές και, φυσικά, η εκλεκτή τοπική κουζίνα, με το αιγαιοπελαγίτικο χρώμα είναι τα στοιχεία που κάνουν τη Φολέγανδρο ξεχωριστή και έχουν κερδίσει χιλιάδες πιστούς φίλους, που επιστρέφουν για χρόνια στο νησί, για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

 
Η Φολέγανδρος βήμα-βήμα

Φτάνετε στο νησί και αντιλαμβάνεστε από την αρχή ότι η γνωριμία με τη Φολέγανδρο δεν θα έχει κανένα από τα στοιχεία που ταυτίζονται με την κακώς εννοούμενη ανάπτυξη, που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια σε άλλους τουριστικούς προορισμούς.

Ο Καραβοστάσης είναι το λιμάνι του νησιού και ο πρώτος οικισμός που θα γνωρίσετε, με το που θα αποβιβαστείτε από το πλοίο. Πολλοί από τους επισκέπτες που επιθυμούν ήρεμες διακοπές, μακριά από την καλοκαιρινή ένταση των νησιών, προτιμούν να μείνουν εδώ και να απολαύσουν την ησυχία και το μπάνιο στα Χοχλίδια, την οικογενειακή παραλία του Καραβοστάση ή και στις υπόλοιπες, μικρές και απομονωμένες που βρίσκονται κοντά στο λιμάνι. Από τον μόλο θα πάρετε τον δρόμο για τη Χώρα και την Άνω Μεριά. Μια δεύτερη διαδρομή θα σας οδηγήσει στις κοντινές παραλίες και θα έχει τελική κατάληξη τον οικισμό Λιβάδι.

Από τον Καραβοστάση σας δίνεται η δυνατότητα να χρησιμοποιήσετε τα τουριστικά καραβάκια για τις γύρω παραλίες. Και τον γύρο του νησιού.

Κάτι παραπάνω από τρία χιλιόμετρα απέχει η Χώρα από τον Καραβοστάση. Απλώνεται σε υψόμετρο 200 μέτρων, ακριβώς πάνω από τη θάλασσα και είναι, ομολογουμένως, από τους ειδυλλιακότερους οικισμούς του Αιγαίου. Για πολλούς, η Χώρα της Φολεγάνδρου είναι η ομορφότερη Χώρα των Κυκλάδων και, μάλλον, δεν έχουν άδικο, καθώς οι ντόπιοι έχουν φροντίσει να διατηρήσουν σχεδόν ανέγγιχτη την παραδοσιακή αρχιτεκτονική και να έχουν διαρκώς φροντισμένη και καθαρή τη δημόσια εικόνα της. Χαρακτηριστικό της οι πλακόστρωτοι δρόμοι και τα σοκάκια, οι πλατείες που θα βλέπετε συνεχώς μπροστά σας ως μοναδικό στις Κυκλάδες πολεδομικό στοιχείο και, φυσικά, τα σπίτια των ανθρώπων που δεν ξεχνούν ποτέ να τα έχουν φροντισμένα και καθαρά, με ασπρισμένες και λουλουδιασμένες αυλές. Για να τα γνωρίσετε όλα αυτά, αρκεί να αφήσετε το αυτοκίνητο στο ειδικό πάρκινγκ στην είσοδο του οικισμού και να μπείτε στα στενά, με διάθεση για αρκετό περπάτημα. Μην αμελήσετε να σταθείτε στην Πλατεία της Πούντας για να απολαύσετε τη θέα προς την ασπόκρημνη πλευρά του Κάστρου και στην Πλατεία των Ντουνάβηδων για να ξαποστάσετε στις σκιές της. Στην Πλατεία της Πιάτσας, τέλος, θα γνωρίσετε την νυχτερινή πλευρά της Χώρας, πάντοτε στα όρια που επιτρέπει η φυσιογνωμία της Φολεγάνδρου.

Όσες ώρες κι αν αφιερώσετε στη Χώρα, θα σας τρώει τα σωθικά η επιθυμία να ανεβείτε ψηλότερα για να γνωρίσετε το Κάστρο και να περπατήσετε ανάμεσα στα παμπάλαια, αλλά ζωντανά, σπίτια του.

Η βορινή πλευρά είναι χτισμένη κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού και φτάνοντας ως εκεί θα νιώσετε πραγματικό δέος. Ο μεσαιωνικός οικισμός χτίστηκε για να προστατεύει το νησί από τις επιδρομές και κατοικείται εδώ και αιώνες μέχρι και σήμερα.

Από τη θάλασσα, κιόλας, πριν πατήσετε το πόδι σας στο νησί, θα έχετε διακρίνει την εντυπωσιακή εικόνα του ασβεστωμένου καλντεριμιού που ξεκινάει από την Πλατεία της Πούντας και ανεβαίνει ως την Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εκκλησία της Φολέγανδρου, που βρίσκεται σκαρφαλωμένη στο βράχο πάνω από τη Χώρα. Όπως είναι φανερό από κομμάτια αρχαίων στοιχείων που έχουν χρησιμοποιηθεί για την ανέγερσή της, χτίστηκε, πιθανότατα, σε θέση αρχαίου ναού. Τόσο στην αυλή όσο και στο εσωτερικό του ναού, υπάρχουν διάσπαρτα γλυπτά, βάσεις αγαλμάτων και αρχαίες επιγραφές. Σε μαρμάρινη επιγραφή αναφέρεται ότι ο ναός ανακαινίστηκε το 1687, ενώ τη σημερινή του μορφή έδωσε ανακατασκευή του 1816. Στο ναό φυλάσσεται η εικόνα της Παναγίας, η οποία, το Πάσχα, περιφέρεται σε όλα τα σπίτια του νησιού.

Η Άνω Μεριά είναι ο δεύτερος σε μέγεθος οικισμός του νησιού. Απλώνεται σε έκταση που βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά του νησιού, που κυριαρχεί η εικόνα των αγροτικών καλλιεργειών, σε αναβαθμίδες όπου υπάρχει εύφορη γη και των αγροτικών σπιτιών, που, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι φάρμες γεωργικής και κτηνοτροφικής παραγωγής.

Στην Άνω Μεριά θα έχετε τη δυνατότητα να επισκεφτείτε και το Λαογραφικό Μουσείο, μια παραδοσιακή αγροτική κατοικία του 19ου αιώνα. Εδώ θα δείτε πως διαμορφωνόταν ως τα μέσα του 20ού αιώνα, μια τυπική αγροτική οικία με το νοικοκυριό της, τα καθημερινά αντικείμενα, τα αγροτικά εργαλεία κλπ.
Στην άλλη πλευρά του νησιού, στα βορειοανατολικά, σας περιμένει ένα, ακόμη, από τα αξιοθέατα της Φολεγάνδρου που επισκέπτονται κάθε χρόνο, σχεδόν όλοι όσοι φτάνουν στο νησί για πρώτη φορά. Η Χρυσοσπηλιά είναι ένα δυσπρόσιτο σπήλαιο που βρίσκεται λίγα, μόλις, μέτρα πάνω από τη θάλασσα και παρουσιάζει μεγάλο σπηλαιολογικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Έχει μήκος 300 μέτρα και αποτελείται από δύο κύριους θαλάμους που επικοινωνούν μέσω ενός μικρού διαδρόμου. Στο δάπεδο του πρώτου θαλάμου βρέθηκαν ρωμαϊκές δεξαμενές και πολλά όστρακα και στον δεύτερο θάλαμο είναι διαμορφωμένοι εντυπωσιακοί σχηματισμοί από σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Το πιο χαρακτηριστικό και ενδιαφέρον, όμως, είναι τα εκατοντάδες αρχαία ονόματα που είναι γραμμένα στα τοιχώματα και την οροφή της. Τα ονόματα, που χρονολογούνται από τον 4ο π.Χ. αιώνα, ανήκουν σε εφήβους που έφταναν έως εδώ από όλα τα μέρη της Ελλάδα και έγραφαν τα ονόματά τους, πιθανότατα αποτείνοντας φόρο τιμής σε έναν χώρο που είχε θρησκευτικό και λατρευτικό χαρακτήρα και όλη αυτή η διαδικασία ήταν, πιθανότατα, μέρος μιας τελετής ενηλικίωσης. Η ύπαρξη επίσης ανθρώπινων οστών στην είσοδο της Χρυσοσπηλιάς έχει τροφοδοτήσει τη δημιουργία θρύλων, οι οποίοι περιγράφουν τη σπηλιά ως κρησφύγετο των κατοίκων από τους πειρατές.

Στη Χρυσοσπηλιά οδηγούν τα γνωστά ως «Ελληνικά Σκαλιά», η πρόσβαση, ωστόσο, στη σπηλιά είναι αρκετά δύσκολη έως και επικίνδυνη από στεριάς, εφόσον φυσούν βοριάδες. Πρόσβαση υπάρχει και από την πλευρά της θάλασσας, η επίσκεψη όμως, έτσι κι αλλιώς, δεν επιτρέπεται, καθώς βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη η αρχαιολογική έρευνα και δεν είναι ακόμη διαμορφωμένο το σπήλαιο για τουριστική επίσκεψη.

Τελευταίο από τα ανθρώπινα μνημεία που θα έχετε τη δυνατότητα να δείτε στη Φολέγανδρο είναι ο Φάρος της Ασπρόπουντας, που χτίστηκε το 1919 σε ύψος 58 μ. πάνω από τη θάλασσα. Το φως του, που έχει ύψος 11 μέτρων, είναι ορατό σε απόσταση 17 ναυτικών μιλίων. Αρχικά, άναβε με φυτίλι, στη συνέχεια με μηχανισμό πετρελαιοατμού και από το 1986 με ηλιακή ενέργεια. Για να φτάσετε ως τον φάρο, θα πρέπει να περπατήσετε με αφετηρία το Λιβαδάκι ή την Άνω Μεριά.

Οι παραλίες της Φολεγάνδρου

Τα Χοχλίδια είναι η κεντρική παραλία του λιμανιού και βρίσκεται στον καραβοστάση, μπροστά από τα σπίτια του οικισμού. Είναι παραλία για οικογένειες, με σκιά από αρμυρίκια σε όλο το μήκος της. Ακολουθώντας τη διαδρομή προς το Λιβάδι, θα έχετε τη δυνατότητα να κολυμπήσετε στη Βάρδια, δίπλα στο λιμάνι, και στις μικρές και σχετικά απομονωμένες παραλίες Λατινάκι, Βιτσέντζου και Πουντάκι.

Κολυμπήστε, επίσης, στα νερά στην παραλία Κάτεργο, που θα φτάσετε με καραβάκια από τον Καραβοστάση ή με τα πόδια από μονοπάτι που ξεκινά από το Λιβάδι και απαιτεί προσεκτική πεζοπορία για 30, περίπου, λεπτά. 

Προτιμήστε την Αγκάλη, ακόμη μια ήσυχη παραλία με ταβέρνες και εοινικιαζόμενα δωμάτια, αλλά και, σε κοντινή απόσταση, η μικρή παραλία Φηρά και ο Γαλίφος, Στον Γαλίφο υπάρχουν λίγα ενοικιαζόμενα δωμάτια χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

Ο Άγιος Νικόλαος είναι μια παραλία προσβάσιμη με καραβάκια από την Αγκάλη και τον Καραβοστάση. Στην παραλία Λιβαδάκι, φτάνετε, επίσης, με καραβάκια από τον Καραβοστάση και την Αγκάλη ή με τα πόδια από την Άνω Μεριά, σε 45 λεπτά.

Υπάρχουν, ακόμη, το Αμπέλι, ο Άγιος Γεώργιος, το Σερφιώτικο (βορινή παραλία προσβάσιμη μόνο με μονοπάτι από την Άνω Μεριά) και τα Βορεινά (επίσης βορινή, με πρόσβαση από μονοπάτι που ξεκινά από τους Μύλους).
 

Γιορτές και πανηγύρια στη Φολέγανδρο

Στο Κάστρο, στον Καραβοστάση και στην Άνω Μεριά γίνονται το καλοκαίρι οι εκδηλώσεις στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του νησιού «Γιορτές Φολεγάνδρου». Σε όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, το Δημοτικό Σχολείο της Χώρας μετατρέπεται σε χώρο τέχνης και φιλοξενεί εικαστικές εκθέσεις.
Αξέχαστη εμπειρία είναι ο εορτασμός του Πάσχα, που γίνεται με τραγούδια, γλέντια και βεγγαλικά κάθε σπίτι του νησιού, που χαιρετίζει την εικόνα της Παναγίας που περιφέρεται σε όλο το νησί. Ανήμερα, η εικόνα περνάει από τη Χώρα και τα στενά του Κάστρου όπου οι νέοι του νησιού έχουν ετοιμάσει φαντασμαγορία βεγγαλικών. Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, η εικόνα περνά από την Άνω Μεριά και τις αγροικίες και την τρίτη ακολουθεί πορεία προς τον Πετούση και το Λιβάδι, για να καταλήξει στον Καραβοστάση.
 

Πως θα φτάσετε στη Φολέγανδρο

Το καλοκαίρι, στη Φολέγανδρο θα φτάσετε, καθημερινά, με ταχύπλοα, μετά από 4 ώρες. Αν μπείτε σε συμβατικό πλοίο, θα φτάσετε στο νησί μετά από 11 ώρες. Τοπικά δρομολόγια συνδέουν τη Φολέγανδρο και με πολλά άλλα νησιά των Κυκλάδων. Πληροφορίες στα τηλέφωνα των εταιρειών:  Aegean Speed Lines: 210 9690950 , Hellenic Sea Ways: 210 4199000, G.A Ferries: 210 4511720, Saos Ferries : 210 6250000, Nel Lines: 210 4115015.
 

Τι θα φάτε στη Φολέγανδρο

Στις ταβέρνες και στα εστιατόρια του νησιού, δοκιμάστε το σουρωτό (λευκό, φρέσκο και μαλακό τυρί που μπαίνει στην ντοματοσαλάτα), την τυρόπιτα Καλασούνα. Δοκιμάστε, ακόμη, το Σκληρό τυρί της Φολεγάνδρου, τα Ματσάτα (χειροποίητα μακαρόνια που σερβίρονται με κοκκινιστό κόκορα ή κουνέλι), την μαγειρευτή κάππαρη, τους καραβόλους (σαλιγκάρια γιαχνί), την καρπουζένια (γλυκιά πίτα με καρπούζι, μέλι και σουσάμι) το παραδοσιακό παστέλι της Άνω Μεριάς, τα ρεβίθια φούρνου και το φολεγανδρίτικο μέλι.

Διαμονή στη Φολέγανδρο

Τα δωμάτια είναι λίγα ικανά να φιλοξενήσουν τον όγκο των επισκεπτών που επιδιώκουν οι Φολεγανδρίτες να φιλοξενήσουν το καλοκαίρι, για να μην ταραχθεί η ειδυλλιακή εικόνα ενός νησιού αλώβητου, ακόμη, από την κακώς εννοούμενη ανάπτυξη. Για περισσότερες πληροφορίες, μπείτε στην ιστοσελίδα της κοινότητας: http://www.folegandros.gr/apartm.html

Φολέγανδρος - Χρήσιμα τηλέφωνα

Κοινότητα Φολεγάνδρου: 22860 41285
Λιμεναρχείο: 22860 41530
Αστυνομία: 22860 41249
Ιατρείο: 22860 41222
Φαρμακείο: 22860 41540

Πηγή: enet.gr

...

Ουγγαρία: Χωριά δίπλα στον Δούναβη

Οι περισσότεροι που επισκέπτονται τη Βουδαπέστη σίγουρα θα αποφασίσουν και μια ημερήσια εκδρομή στα παραδουνάβια χωριά. Πολύ δημοφιλές το Σέντεντρε με το μπαρόκ του στιλ, το Εστεργκομ που εκπροσωπεί τη ρωμαϊκή περίοδο της Ουγγαρίας και το Βίσεγκραντ που εκπροσωπεί την Αναγέννηση.

Σίγουρα είναι μια εντελώς διαφορετική εικόνα η διαδρομή πλάι στον χιλιοτραγουδισμένο Δούναβη, περνώντας από μικρά γραφικά χωριουδάκια λίγα χιλιόμετρα έξω από τη γοητευτική Βουδαπέστη, όπου αξίζει να μείνεις περισσότερο ώστε να ζήσεις την καθημερινότητά τους.

Μια εικόνα της ουγγρικής επαρχίας που δεν στερείται μεγαλοπρεπών μπαρόκ αρχοντικών αλλά και μικρών χαριτωμένων απλών αγροτόσπιτων που έχουν να διηγηθούν ιστορίες, και κατοίκων που ζουν μακριά από τους ξέφρενους ρυθμούς της πρωτεύουσας καλλιεργώντας τη γη.

Αμπελουργοί και καλλιτέχνες με τα εργαστήριά τους στο Σέντεντρε φέρνουν μια διαφορετική κουλτούρα στην πόλη, εραστές της φύσης στο Βίσεγκραντ με τις φυσικές καλλονές, τεχνίτες αγρότες και έμποροι στο Εστεργκομ με τα πολλά μουσεία, τα αρχοντόσπιτα και τη βασιλική έδρα του Αρχιεπισκόπου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας της χώρας.

Ας ταξιδέψουμε νοερά, και ας υποκριθούμε μαζί ότι δεν έχουμε οικονομική κρίση και ότι η χώρα μας ανακάμπτει. Ας ονειρευτούμε για να ξεχαστούμε για λίγο από τη δύσκολη πραγματικότητα.

Το Εστεργκοµ, πρώτη πρωτεύουσα του ουγγρικού κράτους…

Η πρώτη πρωτεύουσα του ουγγρικού κράτους ιδρύθηκε το 973 µ.Χ. και είναι ο τόπος όπου βαπτίστηκε χριστιανός ο πρώτος Ούγγρος βασιλιάς, ενώ ο παγανιστής επαναστάτης Κοπάνι εκτελέστηκε και η σορός του κρεµάστηκε στα τείχη της πόλης. Με πάνω από ένα εκατοµµύριο επισκέπτες κάθε χρόνο, είναι από τα δηµοφιλέστερα παραδουνάβια χωριά. Παρέµεινε πρωτεύουσα ως το 1249, όταν ο βασιλιάς Μπέλα ο 4ος µετέφερε την πρωτεύουσα στη Βούδα.

Η «Ρώµη της Ουγγαρίας», όπως είναι το υποκοριστικό της, βρίσκεται 46 χλµ. βορειοδυτικά της Βουδαπέστης στη δεξιά όχθη του ποταµού ∆ούναβη που σχηµατίζει τα σύνορα µε τη Σλοβακία. Έδρα του Αρχιεπισκόπου της Ρωµαιοκαθολικής Εκκλησίας, µε τη Βασιλική, τη µεγαλύτερη εκκλησία της χώρας, πάνω στον λόφο του κάστρου.

Το όνοµα Εστεργκοµ αναφέρεται για πρώτη φορά στα αρχεία του 1079 και λέγεται ότι προέρχεται από τον συνδυασµό των λέξεων Ιστερ, ένα λατινικό όνοµα του ∆ούναβη, και γκαµ, λέξη που αναφέρεται στο γειτονικό ποτάµι Γκαράµ. Μια άλλη εκδοχή υποστηρίζει ότι προέρχεται από την παλαιά σλαβική λέξη «στρεγκόµ» (φύλακας), υπονοώντας ότι µπορούσε να ελέγχει την κοιλάδα του ∆ούναβη.

Πρόκειται για µια από τις ιστορικές πόλεις της Ουγγαρίας, όπου πρώτοι οι Κέλτες εγκαταστάθηκαν στην περιοχή το 350 π.Χ. Κατά τον 13ο αιώνα έγινε πλούσια µε µεγάλη σπουδαιότητα και κέντρο της οικονοµικής ζωής της χώρας. Ο βασιλιάς Στέφανος έχτισε ένα παλάτι στη νότια πλευρά του λόφου και µια Βασιλική στο κέντρο, για τον Αγιο Ανταλπερτ, επικεφαλής της Ουγγρικής Εκκλησίας και Αρχιεπίσκοπο του Εστεργκοµ.

Αυτό προσέλκυσε τεχνίτες και εµπόρους να κατοικήσουν γύρω από το παλάτι, και µάλιστα µια συντεχνία κατασκευαστών δερµάτινων πανοπλιών βουλγαροτουρκικής καταγωγής που ονόµασε τη συνοικία τους Εστρογκιν λέγεται επίσης ότι έδωσε στην πόλη το όνοµά της.

...και η Βασιλική

Η Βασιλική είναι σύμβολο του Εστεργκομ, καθώς και η μεγαλύτερη εκκλησία της χώρας. Χτίστηκε σε σχέδια των Παλ Κούνελ, Γιάνος Πακ και Γιόζεφ Χιλντ από το 1822 ως το 1869.

Μάλιστα ο Φέρενκ Λιστ έγραψε τη Λειτουργία του Εστεργκομ για την περίσταση. Εχει μεγάλες αψίδες και το ύψος του μεγάλου της τρούλου είναι 71,5 μέτρα, ενώ το ιερό είναι έργο του Μικελάντζελο Γκριγκολέτι.

Το θησαυροφυλάκιό της φιλοξενεί μερικά αριστουργήματα της μεσαιωνικής χρυσοχοΐας, αλλά και υφάσματα και εκκλησιαστικά άμφια. Πίσω από τη Βασιλική υψώνονται τα παλαιά τείχη και οι πολεμίστρες, ό,τι απέμεινε από το κάστρο.

Βόλτα στο Εστεργκοµ

Η συνοικία Βιτζιβάρος – «πόλη του νερού», όπως την ονοµάζουν – βρίσκεται µεταξύ του ∆ούναβη και του λόφου, κάτω από τη Βασιλική, και ξεχωρίζει από την εκκλησία µε τους δύο πύργους. Το µπαρόκ στιλ µουσείο «Μπάλασσα Μπάλιντ» στο Βιτζιβάρος ήταν το πρώτο δηµαρχείο της πόλης µετά τους Τούρκους.

Το Μουσείο Κερεστένι βρίσκεται στον β όροφο του νεο-αναγεννησιακού κτιρίου Πρίµασι Παλότα, (Παλάτι του Αρχιεπισκόπου) στην πλατεία Μίντστενι, που ίδρυσε ο αρχιεπίσκοπος Γιάνος Σίµορ και περιλαµβάνει πίνακες αναγεννησιακών Δυτικοευρωπαίων και Ιταλών ζωγράφων, γλυπτά των µεσαιωνικών χρόνων και χειροτεχνήµατα.

Οι οδοί Liszt Ferenc και Batthyany οδηγούν στον λόφο Σεντ Ταµάς, όπου απολαµβάνετε τη θέα. Ο λόφος πήρε το όνοµά του από την εκκλησία που έχτισε ο αρχιεπίσκοπος Μπάφι Λούκας στη µνήµη του µάρτυρα αγίου Τόµας Μπέκετ που ήταν συµφοιτητής του στο Πανεπιστήµιο του Παρισιού.

Στον λόφο υπάρχουν στενά δροµάκια µε τα µικρά σπίτια των εργατών που έχτισαν τη Βασιλική, ενώ στη νότια πλαγιά του τα σκαλιά οδηγούν στο µπαρόκ παρεκκλήσι του Αγίου Στεφάνου µε λείψανα αγίων και πολύτιµα κοσµήµατα και νότια στο παρεκκλήσι Μπαρκότζ που χρονολογείται από τον Μεσαίωνα. Εκεί βρίσκεται και το σαν παρεκκλήσι κτίσµα Ουρκοπορσό, διακοσµηµένο µε ξύλινα αγάλµατα και περιλαµβάνει ιερά του 16ου αιώνα καθώς και συλλογές µε φαγιάνς, πορσελάνες και πίνακες Ιταλών, Γερμανών και Φλαμανδών ζωγράφων.

Η Βιβλιοθήκη του Καθεδρικού, που διαθέτει 250.000 τόµους, κώδικες και παλιές εκδόσεις, χτίστηκε στα 1853 και είναι από τις πιο πλούσιες εκκλησιαστικές βιβλιοθήκες, µε πολλές δωρεές του βασιλιά Ματίας. Περιλαµβάνει ακόµη µια µετάφραση της Βίβλου στα ουγγρικά του 1516-1519.

Η πλατεία Σέτσενι του Εστεργκοµ

Η πλατεία Σέτσενι είναι το κέντρο του Εστεργκοµ, µε τα µπαρόκ, ροκοκό και κλασικιστικά αρχοντικά των 18ου-19ου αιώνα. Εκεί ξεχωρίζει το Δηµαρχείο που ήταν το σπίτι του Μπότιαν Βακ, του θρυλικού στρατηγού του Πολέµου της Ανεξαρτησίας (1703-1711), ενώ στη γωνία του Δηµαρχείου ένα άγαλµα θυµίζει τον υψηλό κάτοικο του µεγάρου.

Το άγαλµα της Αγίας Τριάδας στο κέντρο της πλατείας δηµιουργήθηκε το 1900 από τον Γκεόργκι Κισς. Κοντά στο Δηµαρχείο η οδός Bottyάn Jάnos περιλαµβάνει µερικά από τα ωραιότερα µπαρόκ σπίτια. Εκεί βρίσκεται και η εκκλησία των Φραγκισκανών που χτίστηκε στα 1700-1755 και το µπαρόκ παλάτι της οικογένειας Σάντορ Ερλ.

Αξίζει να αναζητήσετε την εκκλησία της Αγίας Άννας που χτίστηκε από τους Σέρβους το 1770. Αναζητήστε επίσης την πολύχρωµη λαϊκή αγορά στα στενά µετά την πλατεία. Πέρα από φρούτα, λαχανικά και τοπικές λιχουδιές θα ανακαλύψετε παλαιά αντικείµενα, αντίκες, αλλά και θα ζήσετε από κοντά την καθηµερινότητα των κατοίκων του Εστεργκοµ.

Η γέφυρα Μαρία Βαλέρια

Χτίστηκε το 1895 και καταστράφηκε από τους Γερμανούς το 1944. Δεσπόζει στην πίσω πλευρά της Βασιλικής και συνδέει το Εστεργκομ με την πόλη Στούροβο της Σλοβακίας. Αναπαλαιώθηκε το 2001 με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μέσα σε λίγα λεπτά τη διασχίζεις και χωρίς καθόλου διατυπώσεις βρίσκεσαι στη Σλοβακία, την οποία οι Ούγγροι θεωρούν ότι είναι ακριβότερη από τη χώρα τους. Αρκετοί τουρίστες διασχίζουν τη γέφυρα για μια καλύτερη φωτογραφία της Βασιλικής με φόντο τον Δούναβη, ενώ κάποιοι ντόπιοι απλά για να πάρουν τον αέρα τους.

Στο ψηλό φρούριο του Βίσεγκραντ

Το µικρό Βίσεγκραντ απέχει µόλις 16,5 χλµ. από το Εστεργκοµ και βρίσκεται 40 χλµ. βόρεια της Βουδαπέστης. Σε αυτή την ήσυχη πόλη µε τα παλιά αρχοντικά µε τους µεγάλους κήπους συνδυάζονται παρελθόν, παρόν και µέλλον, αφού κάποτε εδώ ήταν τα σύνορα της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας και µπορείτε ακόµη να δείτε τα αποµεινάρια των ρωµαϊκών πύργων-παρατηρητηρίων του ∆ούναβη.

Λόγω του στρατηγικού σηµείου του το Βίσεγκραντ έπαιξε σηµαντικό ρόλο στις ζωές των Κελτών, αβάρων και Ρωµαίων κατοίκων του. Πλησιάζοντας το Βίσεγκραντ από µακριά θα δείτε το φρούριο που χτίστηκε το 330 µ.Χ. από τους Ρωµαίους κατά τη βασιλεία του Μεγάλου Κωνσταντίνου και αποτέλεσε σηµαντικό σηµείο στην αµυντική γραµµή του ∆ούναβη.

Η λέξη Βίσεγκραντ σηµαίνει «ψηλό φρούριο» και αναφέρεται για πρώτη φορά σε λατινικά αρχεία το 1009. Οι Μογγόλοι κατέστρεψαν το πρώτο φρούριο στις επιδροµές του 1241-1242, ενώ αργότερα ο βασιλιάς Στέφανος – πρώτος βασιλιάς της Ουγγαρίας – ίδρυσε ένα δικαστικό κέντρο µε µια εκκλησία χρησιµοποιώντας τα ερείπια του ρωµαϊκού φρουρίου. Μάλιστα, µπορείτε ακόµη να δείτε τα θεµέλια της εκκλησίας στον λόφο του Κάστρου.

Το σηµερινό φρούριο χτίστηκε από τον βασιλιά Μπέλα 4ο. Η Ακρόπολη είναι τµήµα του φρουρίου και χτίστηκε ξανά σε αναγεννησιακό στιλ από τον βασιλιά Ματίας µαζί µε το παλάτι. Λέγεται ότι είχε και ένα σιντριβάνι από το οποίο έρρεε κρασί όταν ο βασιλιάς είχε υψηλούς προσκεκληµένους.

Αξιοθέατο αποτελεί και το παλάτι του βασιλιά της Ουγγαρίας Τσαρλς Ρόµπερτ, που χτίστηκε το 1320 κοντά στις όχθες του ∆ούναβη, του οποίου το µεγαλύτερο µέρος καταστράφηκε από τις επιδροµές των Τούρκων το 1543. Η πόλη άρχισε να ανακάµπτει και πάλι κατά την περίοδο της Αυστροουγγαρίας το 1867, όπου µετά τη δηµιουργία ατµοπλοϊκών γραµµών στον ∆ούναβη το Βίσεγκραντ έγινε δηµοφιλής παραθεριστικός προορισµός µε πολλές αθλητικές δραστηριότητες.

Σήµερα, πίσω από το Κάστρο βρίσκεται το «Εκδροµικό Κέντρο», όπου µπορούν να σας διοργανώσουν δραστηριότητες όπως πεζοπορία σε αρκετά σηµατοδοτηµένα µονοπάτια, αλλά και να κάνετε πικνίκ στην ύπαιθρο ή να µαγειρέψετε σε ειδικά σηµεία.

∆ηµοφιλή είναι επίσης το ψάρεµα στον ποταµό Απατκούτι και η βόλτα στον καταρράκτη Ερντεγκµαλοµ. Επίσης κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται ιπποτικό τουρνουά µε ιπποτικά αθλήµατα, µάχες, χορούς και µεσαιωνική αγορά.

Στο χωριό των καλλιτεχνών Σέντεντρε

Στα βόρεια της Βουδαπέστης, στις όχθες του ∆ούναβη, βρίσκεται το δηµοφιλές χωριό των καλλιτεχνών Σέντεντρε. Το Σέντεντρε ήταν µέρος των ανατολικών συνόρων της Ρωµαϊκής Αυτοκρατορίας µε το όνοµα Ουλτσίσια Κάστρα από τον 2ο αιώνα µ.Χ. και πρώτοι οι Μογγόλοι τον 13ο αιώνα και στη συνέχεια οι Τούρκοι τον 15ο-16ο αιώνα το κατέστρεψαν. Αργότερα, ο βασιλιάς Αντρέ ο 1ος προσκάλεσε Έλληνες στο Σέντεντρε και στη συνέχεια κατέφυγαν Σέρβοι διωγµένοι από τους Τούρκους.

Ο πληθυσµός µεγάλωσε µε πρόσφυγες Σλοβάκους, Γερµανούς και Ρουµάνους που έδωσαν το δικό τους χρώµα στις γειτονιές του χωριού. Κατά τον 17ο αιώνα χτίστηκε ξανά σε µπαρόκ στιλ και σήµερα το Σέντεντρε διακρίνεται από τα ιστορικά κτίρια των 18ου-19ου αιώνων, µε τη χαρακτηριστική και ιδιαίτερη αρχιτεκτονική την οποία διαµόρφωσαν οι ζωγράφοι, γλύπτες και καλλιτέχνες που ζούσαν εκεί αλλά και οι εθνικότητες των κατοίκων του.

Τα περισσότερα σπίτια που άλλοτε ανήκαν σε πλούσιους εµπόρους έχουν γίνει πλέον µουσεία, γκαλερί έργων τέχνης, καλλιτεχνικά εργαστήρια και εµπορικά καταστήµατα. Κέντρο του χωριού είναι η κεντρική πλατεία Φο Τερ, µε τον µεγάλο σταυρό του 1763 να θυµίζει ότι το Σέντεντρε γλίτωσε από την επιδηµία πανώλης.

Τα παλιά σπίτια των εµπόρων περικυκλώνουν την κεντρική πλατεία, όπως εκείνο της ανατολικής πλευράς που χτίστηκε ξανά έπειτα από πυρκαγιά. Οι οδοί που ξεκινούν από τη Φο Τερ κρύβουν αρχιτεκτονικά αριστουργήµατα, που κάποια έγιναν εστιατόρια και καφέ και πολλά µαγαζάκια µε αναµνηστικά. Υπήρξε ένα από τα σηµαντικότερα κέντρα της ορθόδοξης εκκλησίας στην περιοχή, γι’ αυτό και στο χωριό υπάρχουν 9 εκκλησίες και ανάµεσά τους η ελληνορθόδοξη «Μπλαγκοβέστενσκα» µε ξύλινη πόρτα και τοιχογραφίες των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης καθώς και ένα σπουδαίο τέµπλο, αλλά και εκείνη του Αγίου Νικολάου που χτίστηκε από Έλληνες στα µισά του 18ου αιώνα, που ζούσαν στον ελληνικό τοµέα δίπλα από την εκκλησία.

Το Σέντεντρε αναπτύχθηκε χάρη στην παραγωγή κρασιού και τους χειροτέχνες και έγινε πολιτιστικό και εµπορικό κέντρο της περιοχής. Αν θέλετε να γνωρίσετε νέους καλλιτέχνες θα ρίξετε µια µατιά στην Szentendre Gallery που φιλοξενεί έργα των νέων καλλιτεχνών. Στον δαλµατικό τοµέα στην πλατεία Ραµπ Ράµπι βρίσκεται το σπίτι που έµενε ο Ραµπ Ράµπι χτισµένο σε µπαρόκ στιλ το 1768. Απεσταλµένος του αυστριακού αυτοκράτορα, φυλακίστηκε όταν αποκάλυψε τη διαφθορά των ευγενών της εποχής.

Στην οδό Görög από την κεντρική πλατεία θα δείτε τα σπίτια των ελληνικών οικογενειών και θα βγείτε στον ∆ούναβη για µια βολτίτσα στις όχθες του. Το άνοιγµα του προαστιακού σιδηροδρόµου το 1887 έδωσε στο Σέντεντρε τη µεγάλη τουριστική ώθηση, γι’ αυτό και φιλοξενεί και το ανοιχτό µουσείο Σκάνσεν.

Πρόσβαση

Η αεροπορική εταιρεία Malev πετάει από Αθήνα για Βουδαπέστη με διάρκεια πτήσης μόλις 1.45’.

Ο προαστιακός σιδηρόδρομος HEV για το Σέντεντρε αναχωρεί από τον σταθμό Batthyany ter, της γραμμής του Μετρό 2 και η διαδρομή διαρκεί 40’.

Για να επισκεφθείτε τα Εστεργκομ και Βίσεγκραντ μπορείτε να πάρετε το Volanbusz που αναχωρεί από τον σταθμό Ujpest-Varoskapu της γραμμής του Μετρό 3 ή κάποιο από τα ιπτάμενα δελφίνια και πλοιάρια στον Δούναβη. Αν είστε σε καλή φυσική κατάσταση ακολουθήστε με το ποδήλατό σας τον ποδηλατόδρομο στην Εθνική Οδό 11.

Μέσα στα χωριά μπορείτε να περιηγηθείτε άνετα με τα πόδια.

Διαμονή

Στο Βίσεγκραντ, το «Hotel Visegrad» (Rev u.15 τηλ. 36 26 398160, www. Hotelvisegrad.hu), κάτω από το Κάστρο με θέα τον Δούναβη. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία του ξενοδοχείου συμμετέχει επίσης στο ιπποτικό τουρνουά της πόλης, με διασκεδαστικές δραστηριότητες και για τα μεγάλα τουριστικά γκρουπ, με αγώνες ιπποτικών αθλημάτων, μάχες, χορούς, με αποκορύφωμα το δείπνο στο εστιατόριο «Reneszansz».

Το «Royal Club Hotel» (F ut. 92, τηλ. 36 26 597100) απέχει 400 μ. από το κέντρο της πόλης, ενώ στο κέντρο του Βίσεγκραντ βρίσκεται η χαριτωμένη πανσιόν «Haus Honti» (F ut.66, τηλ. 36 26 398120).

Δίπλα από την εκκλησία της Αγίας Άννας στο Εστεργκομ, η «Szent Anna Panzio» (Erzsébet kirάlyné ut.2).

Στους πρόποδες του λόφου του Κάστρου, το «Alabardos Panzio» (Bajcsy-Zsilinszky ut.49, τηλ. 36 33 312640).

Στο Σέντεντρε το «Mathias Rex» (Kossuth Lajos ut.16, τηλ. 36 26 505570) στεγάζεται σε ιστορικό κτίριο στην παλιά πόλη. Εντυπωσιακό και το εστιατόριό του στο παλιό κελάρι του 16ου αιώνα με ανάλογη διακόσμηση.

Στην είσοδο της παλιάς πόλης το «Hotel Roz» (Pannonia ut.6b, τηλ. 36 26 311737).

Φαγητό

Η περιοχή φημίζεται για ψητό γουρουνόπουλο που πάει ωραία και με το ποτό Παλίνκα, νόστιμα χοιρινά λουκάνικα και για το «τσίνκε».

«Τσίνκε» σημαίνει το πουλί που τραγουδάει, όμως για τους Ούγγρους είναι το αγαπημένο φαγητό του φτωχού: λιωμένη πατάτα και στη συνέχεια στην κατσαρόλα με αλατισμένο βραστό νερό και αλεύρι γίνεται ένα μείγμα που σερβίρεται με ό,τι υπάρχει σε κάθε σπίτι: κρεμμύδια, λουκάνικα, μπέικον ή τυρί.

Τις κρύες νύχτες ζεσταθείτε με την πασίγνωστη σούπα γκούλας με ντομάτα και άφθονη πάπρικα. Στο Σέντεντρε, το εστιατόριο «Aranysarkany» (Alkotmary u.1/a, τηλ. 36 26 301479) σερβίρει ουγγαρέζικη κουζίνα όπως και το «Kereskedohaz» (Fo ter 2-5, τηλ. 36 30 6008165).

Στο Εστεργκομ, το «Caffe Grante» (Dorogi ut.5-7, τηλ. 36 33 512465) σερβίρει διεθνή κουζίνα ενώ το «Szent Tamas» (Teglahaz u.4, τηλ. 36 33 509305) ουγγρική.

Στο «Labirintus Restaurant» στο Εθνικό Μουσείο Κρασιού (Bogdάnyi ut. 10, τηλ. 36 26 317054) θα συνοδεύσετε το γεύμα σας με κρασιά από το 220 χρόνων παλιό κελάρι.

Στο Βίσεγκραντ στο «Don Vito» (Fo u.83, τηλ. 36 26 397230) θα δοκιμάσετε ιταλική κουζίνα.

Το «Reneszansz» (Fo u.11, τηλ. 36 26 398081), που σερβίρει ουγγρική κουζίνα με σπάνια κρασιά από το κελάρι, είναι ένα πολύ ιδιαίτερο εστιατόριο. Όλο διακοσμημένο σε αναγεννησιακό στιλ με βιτρό και ανάλογη επίπλωση, διαθέτει φορεσιές εποχής όπου οι πελάτες μπορούν να ντυθούν ώστε να εναρμονιστούν με την ατμόσφαιρα.

Πηγή: tovima.gr

...

Κάιρο: Η πόλη των 100 μιναρέδων

Εικόνες διαφορετικές, εικόνες πολύχρωµες και... πολύβουες. Το Κάιρο δεν σε αφήνει να πλήξεις. Ο ζωοδότης Νείλος και το νησάκι Γκεζίρα · η Σφίγγα, οι Πυραµίδες και το µουσείο µαρτυρούν το άγγιγµα ενός µεγάλου πολιτισµού σε τούτη τη γη· τεµένη και εκκλησίες που η ιστορία τους χάνεται στους αιώνες· πλατείες χρωµάτων και αµφισβήτησης, αγορές και καφέ µε αρώµατα και γεύσεις διαφορετικές...


Ο αιγυπτιώτης, όπως τον έλεγε η οικογένεια, ξάδερφος της γιαγιάς Κλειώς, ο Κυρικόπουλος, έμενε μόνιμα στην Αίγυπτο: πότε Κάιρο, πότε Αλεξάνδρεια, για να επιβλέπει προσωπικώς τα εργοστάσιά του. Ως ζάπλουτος επιχειρηματίας έχαιρε φυσικά μεγάλης εκτίμησης και θαυμασμού, όμως ένα παιδί όπως εγώ θαύμαζε περισσότερο τα γραμματόσημα στα γράμματα που έστελνε στη γιαγιά, τα οποία έπιανα στον αέρα για να εμπλουτίσω το άλμπουμ (που έχω ακόμη) και στη συνέχεια να μοιραστώ τις εντυπώσεις με τα άλλα παιδιά.

Ετσι γνώρισα τις Πυραμίδες που, ώσπου να τις επισκεφθώ για πρώτη φορά πριν από είκοσι και βάλε χρόνια, είχαν πάρει μέσα μου μυθικές διαστάσεις. Κάτι οι ταινίες, κάτι τα μυστηριώδη μεταφυσικά, κάτι οι φιλοσοφίες, έγιναν όλα μια μεγάλη φούσκα που έσκασε πανηγυρικά όταν περιορίστηκα να τις δω μόνο από μακριά, καθώς η νεαρή ξεναγός της εκδρομής αφιέρωσε όλον τον χρόνο της ξενάγησης στο μαγαζί με τους παπύρους, με αποτέλεσμα να βρούμε τον αρχαιολογικό χώρο κλειστό.

Εκείνη απέδρασε από τις διαμαρτυρίες των επίσης νεαρών συνταξιδιωτών μας καβάλα σε μια καμήλα λέγοντας «ε, τι να κάνουμε βρε παιδιά;»(!) και εγώ κατάλαβα ότι δεν πρέπει ποτέ να επιλέγω ταξιδιωτικό γραφείο με γνώμονα το φθηνότερο. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετά χρόνια για να αποφασίσω και πάλι ένα ταξίδι στην Αίγυπτο.

Αυτή τη φορά, όπως και στις επόμενες επισκέψεις, οι ξεναγήσεις έγιναν από επαγγελματίες όπως έπρεπε και τα πράγματα μπήκαν στην κανονική τους διάσταση. Και έτσι γνώρισα και αγάπησα το Κάιρο, την πόλη του Νείλου με τους εκατό μιναρέδες...

Η Σφίγγα και οι Πυραµίδες της Γκίζας

Οι Βυζαντινοί τις νόµιζαν αποθήκες και οι Αραβες τις χρησιµοποιούσαν ως λατοµεία. Στη δυτική όχθη του Νείλου, σε απόσταση 15 χλµ. από το Κάιρο, στην κορυφή του οροπεδίου της ερήµου στην Γκίζα, βρίσκονται οι τρεις Πυραµίδες και η Σφίγγα, ένα από τα Επτά Θαύµατα του κόσµου, που περιβάλλονται από αρκετές µικρότερες πυραµίδες και εκατοντάδες µασταµπάδες και τάφους ευγενών.

Ο Ηρόδοτος γράφει ότι 100.000 εργάτες δούλευαν ασταµάτητα και µετέφεραν τους λίθινους όγκους από τα λατοµεία της Τούρα στο σηµερινό σηµείο, και στη συνέχεια χρειάστηκαν άλλα 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί η κατασκευή τους. Οι πυραµίδες είναι τα ταφικά µνηµεία τριών φαραώ της 4ης ∆υναστείας και των συζύγων τους.

Αποτελούσαν το βασικό οικοδόµηµα συγκροτήµατος που περιελάµβανε ένα ιερό, µια µικρή βοηθητική πυραµίδα για λατρευτική λειτουργία και µια λιθόστρωτη οδό που οδηγούσε σε έναν ναό, ο οποίος συνδεόταν µε τον Νείλο µε µια δεξαµενή ή ένα κανάλι.

Η Σφίγγα παρέµεινε θαµµένη στην άµµο ώσπου να την ανακαλύψει το 1853 ο αρχαιολόγος Ογκίστ Μαριέτ, ενώ χρειάστηκαν περισσότερα από 40 χρόνια ώσπου να αποκαλυφθεί το µνηµείο. Λαξεµένη σε έναν µυτερό βράχο που είχε πάνω-κάτω το σχήµα της, έχει µήκος 73 µ. και ύψος 20 µ.

Αρχικά πίστευαν ότι ήταν η αναπαράσταση του βασιλιά Χεφρήνου ως φρουρού και σύµβολο της βασιλείας ταυτόχρονα, µε σώµα λιονταριού και κεφάλι ανθρώπου. Στη συνέχεια, στη διάρκεια του Νέου Βασιλείου, θεώρησαν ότι αναπαριστά τον θεό Ηλιο - Ρα ή τον θεό Χαρούν. Ανάµεσα στα πόδια της Σφίγγας βρίσκεται µια στήλη που εξιστορεί πώς ο φαραώ Τούθµωσις ∆’ είδε ένα όνειρο να καθαρίσει τη Σφίγγα από την άµµο που την κάλυπτε, κάτι που έκανε και κέρδισε δόξα.

Στον δρόµο των Πυραµίδων

Η περιήγηση στις πυραµίδες ξεκινά µε τη διασηµότερη και µεγαλύτερη πυραµίδα του Χέοπος. Κατασκευάστηκε το 2650 π.Χ. και η κάθε πλευρά της είχε µήκος 230 µέτρα και ύψος 147 µέτρα. Σήµερα είναι κατά 10 µ. µικρότερη καθώς αποκόπηκε ο λίθος της κορυφής.

Στην αρχαιότερη πυραµίδα του συγκροτήµατος διακρίνουµε τρία στάδια κατασκευής. Λίγο µικρότερη, αρχικά 143 µ. και σήµερα 136 µ., η επόµενη πυραµίδα του Χεφρίνου ξεχωρίζει από τα υπολείµµατα του ασβεστόλιθου στην κορυφή της που µοιάζουν µε ένα «καπέλο» και µας δείχνουν την επένδυση που είχαν όλες οι πυραµίδες. Πρόκειται για την καλύτερα διατηρηµένη.

Η τελευταία, του Μυκερίνου, είναι η µικρότερη απ’ όλες, µήκους 108 µ. η κάθε πλευρά και ύψους 62 µέτρων, και είναι χτισµένη στα νοτιοδυτικά των άλλων. Σήµερα διατηρεί τους αρχικούς αναβαθµούς από ροζ γρανίτη από το Ασουάν που έντυναν τη βάση της πυραµίδας.

Αν και φαίνονται να είναι πολύ κοντά η µία στην άλλη, η απόσταση µεταξύ των µνηµείων είναι µεγαλούτσικη και βασανιστική αν περπατάτε κάτω από τον καυτό ήλιο, οπότε η περίοδος αυτή είναι η καλύτερη για την επίσκεψή σας.

Καµηλιέρηδες και αµαξάδες θα σας πλησιάσουν και θα διεκδικήσουν την προτίµησή σας. Καλύτερη και πιο ξεκούραστη επιλογή είναι οι ιππήλατες άµαξες για να κάνετε τον γύρο των µνηµείων. Ο δρόµος των Πυραµίδων εγκαινιάστηκε από την αυτοκράτειρα Ευγενία το 1869. Μεγαλοπρεπής, µε ωραίες δενδροστοιχίες, κατακλύστηκε σιγά-σιγά από τις οικοδοµές της Γκίζας που µεταµόρφωσαν την περιοχή σε προάστιο του Καΐρου.

Η πλατεία Ταχρίρ

Σηµαντικό σταυροδρόµι αλλά και κέντρο όλων των διεκδικήσεων και των µεγάλων διαδηλώσεων του λαού, η πλατεία που έγινε σύµβολο πριν από οκτώ µήνες, αναδιαµορφώθηκε το 1952 ενώ είναι και µεγάλος συγκοινωνιακός κόµβος όπου τερµατίζουν πολλές λεωφορειακές γραµµές.

Εκεί βρίσκονται και πολλά δηµόσια κτίρια, όπως το Μογκαµάα, το Αµερικανικό Πανεπιστήµιο, η Γεωγραφική Εταιρεία που ιδρύθηκε το 1875 από τον Ισµαήλ και µέρος του συγκροτήµατος αποτελεί το Εθνογραφικό Μουσείο, αλλά και το κτίριο του Κοινοβουλίου, το οποίο κτίστηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1922 µετά τη µονοµερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας από τους Εγγλέζους.

Το νησάκι Γκεζίρα και το ξενοδοχείο «Marriott»

Το µικρό νησάκι, έκτασης µόλις 3,5 χλµ. επί 1 χλµ., σχηµατίστηκε τον 14ο αιώνα, αλλά δεν κατοικήθηκε πριν από το 1830, καθώς δεν ενέπνεε σταθερότητα. Μόνον ο Μοχάµεντ Αλι έκτισε εκεί ένα ανάκτορο και έναν καταυλισµό για τη φρουρά του. Το όλο οικοδόµηµα ονοµάστηκε Ζαµαλέκ (πρόχειρη κατασκευή) και συνδεόταν µε τη στεριά µε βάρκα.

Οταν ο Ισµαήλ πήρε την εξουσία, τότε αποφάσισε να το συνδέσει µε την πόλη. Ανύψωσε τις όχθες του ώστε να αποφεύγονται οι πληµµύρες και το 1872 έκτισε τη γέφυρα Κασρ ελ Νιλ που στολίστηκε µε πέτρινα λιοντάρια του γλύπτη Αντρέ Ζακµάρ.

Τότε η Γκεζίρα µεταµορφώθηκε σε µια κοµψή συνοικία του Καΐρου, µε το ανάκτορο να εµπλουτίζεται µε σιντριβάνια, το ένα µαρµάρινο, µε µια τεχνητή λιµνούλα, ιδιωτικό ζωολογικό κήπο που περιελάµβανε και ένα λιοντάρι και έναν ελέφαντα, εκατοντάδες εξωτικά φυτά που δηµιούργησαν ωραίους κήπους, ξύλινα περίπτερα και ένα περίπτερο που ονοµάστηκε «σαλαµλίκ». Σε αυτό φιλοξένησε ο Ιµαήλ Πασάς (1869) την αυτοκράτειρα Ευγενία της Γαλλίας όταν επισκέφθηκε το Κάιρο για τα εγκαίνια της ∆ιώρυγας του Σουέζ.

Από το 1982 το ανάκτορο επωλήθη στην αλυσίδα των πολυτελών ξενοδοχείων «Marriott». Σήµερα το νησί χωρίζεται σε δύο τµήµατα: το νότιο καταπράσινο της Γκεζίρα και το βόρειο κατοικηµένο τµήµα του Ζαµαλέκ. Στην Γκεζίρα, πέρα από τις αρχοντικές επαύλεις, βρίσκεται και ο «Πύργος του Καΐρου», ύψους 187 µέτρων, που καταλήγει στο φαραωνικό άνθος του λωτού και προσφέρει πανοραµική θέα όλης της πόλης.

Το περίφηµο Αιγυπτιακό Μουσείο Καϊρου

Το Αιγυπτιακό Μουσείο Καΐρου είναι ένα από τα σηµαντικότερα του κόσµου. Θα χρειαστείτε αρκετό χρόνο για την περιήγησή του, αφού τα εκθέµατα είναι γύρω στις 250.000 (!), χωρίς φυσικά να υπολογίζονται όσα παραµένουν κρυµµένα στις υπόγειες αποθήκες του.

Ο αρχαιολόγος Ογκύστ Μαριέτ έπαιξε σηµαντικό ρόλο στη δηµιουργία του µουσείου το 1857, ενώ το 1902 στεγάστηκε στο σηµερινό κτίριο έργο του γάλλου αρχιτέκτονα Μαρσέλ Ντουρνιόν στην πλατεία Ταχρίρ. Ιστορία 5.000 ετών ξεδιπλώνεται στις αίθουσές του, στις οποίες θα εισέλθετε αφού πρώτα περάσετε από αυστηρούς ελέγχους και αφήσετε τις φωτογραφικές µηχανές σε ειδικά ντουλαπάκια, µια και οι φωτογραφίες επιτρέπονται µόνο στον περίβολο του µουσείου.

Ο τάφος του Τουταγχαµών αποκαλύφθηκε ασύλητος το 1922 από τους Αγγλους Χάουαρντ Κάρ τερ και λόρδο Κάρναβον και τα περίφηµα ευρήµατά του συγκεντρώνουν τους περισσότερους επισκέπτες. Αξίζει να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή στα νεκρικά πορτρέτα Φαγιούµ. Πρόκειται για ζωγραφισµένες εικόνες επάνω σε ξύλινες πινακίδες των αρχών της χριστιανικής εποχής, που συνήθως τοποθετούνταν ως νεκρικές προσωπίδες και βάφονταν µε φυσικά χρώµατα ανακατεµένα µε κερί σύµφωνα µε ελληνική τεχνοτροπία.

Χρόνου επιτρέποντος, επισκεφθείτε και το Ισλαµικό Μουσείο που θεωρείται από τα µεγαλύτερα στη Μέση Ανατολή και περιλαµβάνει έναν θησαυρό από 102.000 εκθέµατα – κεραµικά, χειρόγραφα, αντικείµενα λατρευτικά κ.ά. – και το Κοπτικό Μουσείο στο παλαιό Κάιρο, όπου θα θαυµάσετε εκθέµατα των πρώτων χριστιανικών χρόνων, τον 1ο - 7ο αιώνα µ.Χ., όπως πολύτιµες εικόνες, χειρόγραφα, υφάσµατα από σπάνιες συλλογές.

Το τέµενος του Αµρ Ιµπν αλ Αας

Το πρώτο τέµενος που οικοδοµήθηκε στην Αίγυπτο και τέταρτο σε όλο τον κόσµο, το τέµενος του Αµρ Ιµπν αλ Αας, είναι το παλαιότερο της Αιγύπτου, αλλά και όλης της Αφρικής, καθώς κτίστηκε το 642 µ.Χ. από τον Αµρ Ιµπν αλ Αας.

Αληθινό αρχιτεκτονικό µνηµείο, αφού αρκετά κοµµάτια του αντιπροσωπεύουν διαφορετικές χρονολογικά περιόδους, µια και στη διάρκεια όλων των χρόνων έγιναν αρκετές ανακαινίσεις και επεκτάσεις. Κτισµένο βόρεια του βαβυλωνιακού φρουρίου µε κολόνες από κορµό φοινικιάς µε επικάλυψη φύλλων, σήµερα το σχέδιο περιλαµβάνει µια ανοιχτή αυλή που περιβάλλεται από τέσσερις στεγασµένες πλευρές, όπου η µεγαλύτερη ονοµάζεται Κέµπλα και στηρίζεται σε µαρµάρινες κολόνες διαφορετικών στυλ.

Στην αγορά του Χαν ελ Χαλίλι...

Στην αγορά αυτή θα πουλάν τα δυο σου χείλη, όπως λέει το αγαπηµένο τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Το περίφηµο παζάρι Χαν ελ Χαλίλι χρονολογείται από το 1380, και πήρε το όνοµά του από το χάνι που κατασκεύασε ο εµίρης Τζαχάρκς ελ Χαλίλι.

Αµέτρητα µικρά µαγαζάκια-σουκς µε διάφορα είδη σε ζαλίζουν όταν αµάθητος βρεθείς σε κάποιο σοκάκι µαζί µε το πλήθος. Εµποροι διαλαλούν την πραµάτεια που εσείς θα πρέπει να παζαρέψετε µε επιµονή για να πετύχετε κάποια καλή τιµή.

Πρώτα θα αποφασίσετε αν πραγµατικά θέλετε να αγοράσετε το συγκεκριµένο είδος και στη συνέχεια πόσα χρήµατα περίπου θα θέλατε να διαθέσετε για την αγορά του. Επιµένετε στο ποσό που διαθέτετε και υποκριθείτε ότι φεύγετε από το κατάστηµα. Αν σας γυρίσουν πίσω, σηµαίνει ότι προσφέρετε ικανοποιητική τιµή.

Μουσικά όργανα, τάβλι από φίλντισι, κοσµήµατα από ασήµι µε λάπις λάζουλι και τιρκουάζ για το οποίο φηµίζεται η Αίγυπτος, µικροέπιπλα µαρκετερί, πολύ ωραία µπακίρια, διακοσµητικά από αλάβαστρο, µπουκαλάκια για άρωµα από φυσητό γυαλί, αρωµατικά έλαια, αλλά και µπαχαρικά και τσάι ή καφές αρωµατισµένος µε κάρδαµο είναι αγορές που αξίζουν. Αν πάλι σας αρέσει ο ναργιλές, προσέξτε να µη χαθεί η µπίλια όπως θα τον λύσετε, γιατί αλλιώς δεν λειτουργεί.

Η εκκλησία Μάρι Γκιργκίς

Η ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (Μάρι Γκιργκίς) περιλαμβάνει τα όργανα του μαρτυρίου του αγίου, τις κατακόμβες με τους τάφους των πατριαρχών, ένα νειλόμετρο (όργανο μέτρησης της στάθμης του ποταμού), τη σπηλιά της Παναγίας και το ελληνορθόδοξο νεκροταφείο.

Η εκκλησία ανεγέρθη το 684 από έναν πλούσιο γραφέα, τον Αθανάσιο, και ανασκευάστηκε το 1857. Παρατηρήστε την οροφή με τις νωπογραφίες, τα ξύλινα παράθυρα, τους τοίχους με τις ανάγλυφες τοιχογραφίες και κυρίως το αρχαιότερο τμήμα της αίθουσας των κοπτικών γάμων του 4ου αιώνα.

Στο καφέ «Φισάουι» των καλλιτεχνών

Από τις αγαπηµένες και ίσως η µοναδική για αρκετούς ντόπιους διασκέδαση είναι το τσάι στα παραδοσιακά καφενεία. Στο πρώτο στενό της αγοράς Χαν ελ Χαλίλι από την πλατεία του τεµένους Αλ Χουσεΐν, το καφέ «Φισάουι» αποτελεί σηµείο αναφοράς για τους καλλιτέχνες και διανοούµενους της πόλης από τις αρχές του περασµένου αιώνα.

Το Καφέ µε τους Καθρέπτες (Fishawy) πήρε το όνοµά του από τους πολλούς καθρέπτες µε τις µεγάλες καφέ κορνίζες που στολίζουν το καφενείο τόσο µέσα όσο και έξω στο µικρό στενάκι. Αγαπηµένο του νοµπελίστα συγγραφέα (1988) Ναγκίµπ Μαχφούζ, αλλά και απλών ανθρώπων που θα συναντήσετε να πίνουν το τσάι τους ή να καπνίζουν µυρωδάτο καπνό µήλου στον ναργιλέ. ∆ιατηρώντας τα ίδια παλιά ξύλινα έπιπλα και τα καφασωτά ξύλινα παράθυρα θα σας µεταφέρει στην ατµόσφαιρα του Καΐρου του περασµένου αιώνα.

Το τέµενος Αλ Χουσεΐν

Ανάµεσα στα πολυάριθµα τεµένη της πόλης, στο τέµενος Αλ Χουσεΐν, στην πλατεία που αποτελεί και κύρια είσοδο του παζαριού Χαν ελ Χαλίλι, δεν επιτρέπεται η είσοδος στο εσωτερικό του σε µη µουσουλµάνους. Στη θέση του αρχαίου νεκροταφείου των φατιµιδών χαλίφηδων, το τέµενος ξανακτίστηκε εξ ολοκλήρου από τον πασά Ισµαήλ µε 44 κίονες από λευκό µάρµαρο να στηρίζουν τις αψίδες όπου ακουµπά η ξύλινη οροφή του.

Ο Αλ Ιµάµ αλ Χουσεΐν Ιµπν Αλί ήταν εγγονός του Προφήτη και άγιος των σιιτών, ο οποίος σκοτώθηκε στην Καρµπάλα από Οµεϊάδες. Το λείψανό του φυλάσσεται στο µαυσωλείο της ανατολικής πλευράς του τεµένους, κατασκευασµένο στα 1154, που αποτελεί το αρχαιότερο κοµµάτι του τζαµιού και καλύπτεται µε θόλο από χρυσό διάκοσµο. Το ιερό, κατασκευασµένο από ατόφιο ασήµι, είναι διακοσµηµένο µε χρυσές επιγραφές. Στο τέµενος περιλαµβάνεται και συλλογή η οποία περιλαµβάνει σπάνια αντικείµενα που ανήκαν στον Προφήτη.

Οι νεκροπόλεις

Μια «πόλη στην πόλη» αποτελούν οι δύο µεγάλες νεκροπόλεις του Καΐρου, στις οποίες ζουν περισσότεροι από 180.000 άνθρωποι. ∆ύο είναι τα µεγάλα συγκροτήµατα: η νεκρόπολη των Μαµελούκων και η νεκρόπολη του ιµάµη Ελ Σαφέι. Απλώνονται σε 1.000 εκτάρια και 12 χλµ. στον άξονα Βορρά - Νότου.

Κάθε τάφος καλύπτει από µερικά ως εκατοντάδες µέτρα, ενώ υπάρχουν και ιδιωτικοί τάφοι. Σίγουρα δεν είναι ευχάριστο να κατοικεί κάποιος µαζί µε τους νεκρούς, ούτε βεβαίως τουριστικό αξιοθέατο. Ωστόσο η οικονοµική κατάσταση αρκετών οικογενειών µε δυσκολία τούς επιτρέπει να πληρώνουν το ενοίκιο που ζητούν οι ιδιοκτήτες των οικογενειακών τάφων προκειµένου να στεγαστούν στον ίδιο χώρο. Μια «πόλη µέσα στην πόλη» που κάποιοι ξεναγοί θα σας δείξουν από µακριά ενώ κάποιοι άλλοι θα σας προτείνουν για µια διαφορετική ιδιωτική ξενάγηση.

Πρόσβαση

Για να επισκεφθείτε την Αίγυπτο χρειάζεστε βίζα, την οποία για την καλύτερη εξυπηρέτησή σας αναλαμβάνει να εκδώσει το ταξιδιωτικό γραφείο και εσείς την παραλαμβάνετε από τον αντιπρόσωπο της εταιρείας κατά την άφιξή σας στο αεροδρόμιο του Καΐρου.

Η Egypt Air, θα σας μεταφέρει από την Αθήνα στο Κάιρο σε 2 ώρες και 15 λεπτά.

Μέσα στην πόλη η καλύτερη επιλογή είναι να μετακινείστε με ταξί, το οποίο είναι πολύ φθηνό αλλά θα παζαρέψετε την τιμή εκ των προτέρων.

Με το που θα φτάσετε στο αεροδρόμιο, φροντίστε να ανταλλάξετε ευρώ με αιγυπτιακές λίρες, καθώς οι τράπεζες του αεροδρομίου δίνουν την καλύτερη τιμή, και κρατήστε την απόδειξη για την περίπτωση που θα σας περισσέψουν χρήματα. Βεβαίως τα ευρώ – ακόμη και τα κέρματα – γίνονται παντού δεκτά, όμως καλύτερα να συναλλάσσεστε στο τοπικό νόμισμα.

Διαμονή

Τα περισσότερα τουριστικά γραφεία δίνουν καλές προσφορές στα πολυτελή ξενοδοχεία του Καΐρου, από τα οποία πιο προνομιούχα είναι εκείνα με θέα στον Νείλο.

Στο κέντρο του Καΐρου εξαιρετικά είναι το «Four Seasons Hotel» (1089 Corniche El Nil) με θέα στον Νείλο και στην Ακρόπολη και το «Ramses Hilton» (1115 Corniche El Nile) με καταπληκτική θέα του ποταμού από τον 36 ορόφων ουρανοξύστη.

Το ξενοδοχείο «Cairo Marriott Hotel & Omar Khayyam Casino» (16, Saraya) βρίσκεται στο νησί Γκεζίρα, με θέα στον Νείλο, και περιλαμβάνει το ανάκτορο που έκτισε ο Ισμαήλ Πασάς (1869) για να διανυκτερεύσει η αυτοκράτειρα Ευγενία της Γαλλίας όταν επισκέφθηκε το Κάιρο για τα εγκαίνια της Διώρυγας του Σουέζ.

Επίσης πολυτελές, στη σκιά των Πυραμίδων από τις οποίες απέχει μόλις 700 μέτρα, το «Mena House Oberoi» κτίστηκε αρχικά ως κυνηγετικό περίπτερο το 1869 στην περιοχή της Γκίζας και διαθέτει καταπράσινο κήπο 40 εκταρίων και γήπεδο γκολφ.

Φαγητό

Οι τουρίστες επιλέγουν τα εστιατόρια των ξενοδοχείων, μια και το φαγητό θεωρείται περισσότερο ασφαλές. Σίγουρα όμως θα δοκιμάσετε τους ντόπιους μεζέδες: χούμους, πουρές μελιτζάνας με ταχίνι (μπαμπαγανούς) και πουρές καυτερής πιπεριάς που θα συνδυάσετε με ζεστή αραβική πίτα και στη συνέχεια νόστιμο κεμπάπ.

Βεβαίως για τους ντόπιους η ημέρα αρχίζει με μια ζεστή σούπα μολοχία από μολόχα με κομμάτια κοτόπουλου που θα δείτε να προσφέρουν πολλά υπαίθρια μαγέρικα ή με μια φουλόπιτα από φούλια (κουκιά), αλλά και με πεντανόστιμα φαλάφελ που τηγανίζονται επιτόπου για να φαγωθούν ζεστά.

Αν σας αρέσει να δοκιμάζετε τοπικές γεύσεις, μην παραλείψετε το περιστέρι «χαμάμα» γεμιστό με πλιγούρι και το κούσαρι που είναι μείγμα μακαρονιών και πικάντικης σάλτσας ντομάτας.

Οσοι αγαπούν τα γλυκά, θα λατρέψουν τα σιροπιαστά που μοσχοβολούν βούτυρο, όπως ο μπακλαβάς, η κουνάφα που μοιάζει με το κανταΐφι αλλά έχει γέμιση τυριού, και η «μπασμπούσα», με σιμιγδάλι, που μοιάζει με χαλβά, αλλά και τις διάφορες τάρτες και τους σιροπιαστούς λουκουμάδες.

Ολα ταιριάζουν ωραία με τσάι ή καφέ αρωματισμένο με κάρδαμο που πάει και με το κάπνισμα του ναργιλέ. Πιείτε επίσης λεμονάδα από γλυκολέμονα, καρκαντέ (ρόφημα από ιβίσκο), γιανσούν από γλυκάνισο, ερφά από κανέλα, σαλέπι, ασάμπ (χυμό από ζαχαροκάλαμο) και με το φαγητό ντόπια μπίρα Στέλα. Οι Αιγύπτιοι λατρεύουν τα παγωτά και το ζαχαροπλαστείο «El Abt» είναι το διασημότερο στο Κάιρο, όχι μόνο για τα γλυκά, αλλά και για τα παγωτά του.

Συνδυάζοντας διασκέδαση και φαγητό, αποφασίστε μια μικρή κρουαζιέρα στον Νείλο μετά φαγητού ή ποτού στα πλοιάρια τα οποία προσφέρουν και κάποιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με τοπικούς χορούς και τραγούδια. 

Πηγή: tovima.gr

...

Μύλος των Ξωτικών, χωριό Άγιου Βασιλή στα Τρίκαλα: Χριστούγεννα 2011

Φέτος η περίοδος των Χριστουγεννιάτικων εορτών, βρίσκει τον Αι Βασίλη και τα ξωτικά του στην πανέμορφη πόλη των Τρικάλων. Επέλεξαν ένα μαγικό σημείο… τον παλιό «Μύλο Ματσόπουλου» για να τον μεταμορφώσουν σε «Μύλο των Ξωτικών».

Εδώ εγκατέστησαν το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής παιχνιδιών, χαράς, δημιουργίας, ελπίδας και γλυκών χριστουγεννιάτικων τοπικών γεύσεων. Οι πρωταγωνιστές του παραμυθιού εργάζονται σκληρά και προετοιμάζονται, για να πραγματοποιήσουν όσες περισσότερες ευχές μικρών και μεγάλων. Στόχος είναι να σκορπίσουν και  πάλι τα χαμόγελα, που τόσο μα τόσο μας έχουν λείψει.

Από τις 9 Δεκεμβρίου, τα παλιά φουγάρα παίρνουν μπροστά και σκορπίζουν απίστευτες μυρωδιές. Τα γρανάζια λαδώνονται, οι μηχανές επισκευάζονται και διαμορφώνονται κατάλληλα για να φτιάξουν όσα περισσότερα παιχνίδια μπορούν. Οι Μύλοι ξεκινούν να δουλεύουν και παράγουν το πολυπόθητο υλικό για όλες τις γευστικές Χριστουγεννιάτικες δημιουργίες.

Ο Αι Βασίλης και τα ξωτικά για πρώτη φορά μοιράζονται μαζί μας, τα πολύ καλά κρυμμένα μαγικά μυστικά της επιτυχημένης, όλα αυτά τα χρόνια αποστολής τους.


Ο αγαπημένος Άγιος των παιδιών και οι βοηθοί του, έτσι όπως δεν τους έχουμε γνωρίσει ποτέ! Φορούν στολές εργασίας, μας ξεναγούν στο εργοστάσιο τους, αλλά ζητούν την βοήθεια και την συμμετοχή των παιδιών στα Χριστουγεννιάτικα εργαστήρια.

Στον Τρίκη & στον Ληθούλη ανέθεσε ο Αι Βασίλης να μας ξεναγήσουν στο «Μύλο των Ξωτικών» και να επιλέξουν τους καινούργιους βοηθούς ανάμεσα από τους μικρούς επισκέπτες. Οι δυο τους είναι αχώριστοι από μικροί αλλά τόσο διαφορετικοί… Ίσως για αυτό να τους επέλεξε ο Αι Βασίλης ως βασικούς συνεργάτες του.

Γιατί ξέρει πόσο σημαντική είναι η εργασία και η σοβαρότητα του ψηλόλιγνου, οργανωτικού και γκρινιάρη Τρίκη, αλλά πόσο πιο όμορφα γίνονται όλα, όταν συνδυάζονται με την χαρά, το γέλιο και την υπέροχες λιχουδιές που τόσο αγαπά ο χοντρούλης, σκανδαλιάρης Ληθούλης

Οι επισκέπτες θα έχουν την δυνατότητα να περιηγηθούν μέσα σε ένα περιβάλλον απόλυτα Χριστουγεννιάτικο, ρομαντικό, λαμπερό και πολύχρωμο και να πάρουν μέρος σε όλες τις δωρεάν δράσεις του «Μύλου των Ξωτικών». Μόνο αυτοί που θα συμμετέχουν, φυσικά ΔΩΡΕΑΝ και θα τα καταφέρουν με τις «δουλειές» των εργαστηρίων θα πάρουν το πτυχίο του «Επίσημου Βοηθού του Αι

Βασίλη» και ένα δώρο έκπληξη!

Στο χώρο δεσπόζει το κεντρικό εργοστάσιο του Αι Βασίλη… είναι το μεγαλύτερο παραμυθένιο εργοστάσιο της Ευρώπης!!! Ξεχωριστή εμπειρία θα αποτελέσει για όλους η περιήγηση στο μεγαλύτερο και πιο ονειρεμένο παιδικό εργοστάσιο σοκολάτας στη Ελλάδα.

Τα εργαστήρια που θα δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους οι μικροί επισκέπτες (και οι μεγάλοι που παρέμειναν παιδιά) είναι τα εξής:το Ταχυδρομείο των Ξωτικών, ο Πολύχρωμος Μύλος με την ζωγραφική προσώπου, το Μαγικό Εργαστήρι Κατασκευών, η «Ανακύκλωση» Παιχνιδιών & Βιβλίων, ο παραδοσιακός Φούρνος του Μύλου, το Ζαχαρένιο Εργαστήρι, το Cine Ξωτικών, το e-ergastiri και πολλές πολλές ακόμα πρωτότυπες δράσεις.

Το σκηνικό του «Μύλου των Ξωτικών» συμπληρώνεται με το αγαπημένο Καρουσέλ, το παγοδρόμιο, τα παιχνιδιάρικα τρενάκια, την Μαγική Αγορά τοπικών χριστουγεννιάτικων προϊόντων και με τις δεκάδες καθημερινές συναυλίες, εκδηλώσεις και happenings.

Πηγή: madata.gr

...